Tairua to Whangamata

Als je fietst, mag je niets voor vanzelfsprekend nemen. We zullen Tairua altijd blijven herinneren voor zijn vriendelijke mensen die wij mochten ontmoeten, en de laatste drie dagen waren subliem! Door de mensen, de omgeving, de stranden, het perfecte weer en fantastische fietswegen voelden we ons de gelukkigste familie op deze planeet! Vertrekken in Tairua was waarschijnlijk een van de moeilijkste beslissingen die we hebben moeten maken maar zonder camping en de drang om verder te gaan, zijn we op onze fietsen gesprongen richting Whangamata. We voelden ons fantastisch na het geluk en de fantastische tijd van de laatste 3 dagen maar het weer zou ons een realitycheck geven. We waren de stad nog maar net uit of belachelijk sterke tegenwind kwam op. We worstelen om vooruit te geraken, zelfs bij het dalen. Soms fietsten we zelfs maar 8km/u bij een afdaling! De eerste 10 kilometers waren verschrikkelijk, met sterke windstoten die ons constant van de weg probeerden te blazen. Toen we bij het kruispunt kwamen om de snelweg op te gaan, zag Vanessa dat een wijzer aangaf dat Whangamata 22 km, terwijl onze kaart 14 km zei. Na 10 km van afzien in de wind, was dit het laatste wat we nodig hadden. We stopten om even te rusten en zagen toen dat we niet alleen een langere rit voor de boeg hadden maar dat de weg ook naar boven ging.

Terwijl we met veel moeite de energie en de moraal zochten om verder te gaan, stopten er een Australisch koppel dat we hadden leren kennen in Whitianga en zij vergezelden ons tijdens onze geïmproviseerde rustpauze. Een paar keer goe lachen, aanmoedigende woorden en energierepen ‘made in Australia’ was wat we nodig hadden. Een grote danku aan onze Aussie vrienden! Geloof het of niet, hoewel het een zware en lange klim was, hadden we weinig moeite om deze te overwinnen. De omgeving is hier redelijk dramatisch, met veel dennenwoud voor de houtindustrie. Op plaatsen waar het hout net is weggehaald, missen de bergflanken bomen en lijken alsof ze gebombardeerd werden. Niet echt een mooi zicht maar om een of ander reden genoot ik er toch van. Misschien omdat het zo verschillend was van wat we al gezien hadden en houtindustrie op zo’n grote schaal is toch echt wel indrukwekkend. Dennenbossen zijn niet eigen aan Nieuw Zeeland en de meeste conservatieven zouden ze het liefst vervangen door hun eigen bossen en ik begrijp dat wel maar moet toch toegeven dat ik die dennenbossen geweldig vind. Het aroma is fantastisch en het doet me denken aan het zuiden van België. Een statige dennenboom met het lange gras, deze bossen hebben een specifieke vorm van stilte en mystiek.

Na de klim hebben we geluncht onder een paar reusachtige dennenbomen alvorens de laatste 10 kilometers te volbrengen. Voor de eerste keer op onze rit, had ik last van verzuring in de benen en voelde ik me erg zwak. Vanessa was nog steeds goed aan het rijden en Ella was aan het zingen in haar karretje maar ik was aan het worstelen helemaal tot in Whangamata.

Er is niks mis met Whangamata maar ik heb het bekeken door de ogen van een uitgeputte fietser. Ik moest ergens de energie vinden om onze tent op te zetten en eten te gaan halen voor het avondeten. Ik vond de camping niks, en de stad ook nie. Het werd allemaal erg vreemd nadat we de tent opgezet hadden en in de stad waren geweest. We kwamen een koppel tegen dat we al een paar keer eerder waren tegengekomen, één keer zelfs helemaal in het noorden in Mangonui. Zij boden ons aan om bij hen te logeren en dus wij terug naar de camping om de tent te gaan halen. Tegen die tijd had ik alweer terug energie en we hebben een fantastische avond gehad, een heerlijk diner en een echt bed om in te slapen. Ella had een vreselijke nacht.

Ik ben er zeker van dat we onze vrienden Daniel, Tina en hun schattige zoon Fritz nog zullen terugzien!