Vast in Westport

Het is 3 januari en we zitten we nu al drie dagen vast in Westport, een lelijk stadje aan de Westkust van het Zuidereiland en moreel zitten we aan de grond. Vanessa heeft enorme kiespijn en zit aan de pijnstillers, Ella weet niet meer waar kruipen en ik heb mijn polsspieren verrokken. We zijn naar het ziekenhuis geweest en de diagnose is niet goed. Ik moet twee weken rusten en dat vloekt met onze plannen. We zijn aan het overleggen wat we best kunnen doen. Morgen zou het weer beter worden maar fietsen is uiteraard stress voor mijn pols.

Na twee maanden 60 kg door de bergen sleuren eist zijn tol en misschien begint het simpelweg te zwaar te worden. Het begint een ware expeditie te worden en het barslechte weer maakt het alleen maar erger. Onze tent hangt te drogen in de garage van de backpackers maar ziet er erbarmelijk uit.

Drie dagen geleden zijn ze ons letterlijk van een camping komen redden. We zaten in de gietende regen en konden geen kant op. Het water stroomde de tent binnen en dankzij Ben en Saskia, het engels-belgische koppel dat we al tweemaal eerder waren tegengekomen en waarmee we nieuwjaar gevierd hebben, zijn we uit een benarde situatie geraakt. Ze wisten dat we op die camping stonden en zijn ons komen redden. Vanessa huilde van geluk en ik viel op mijn knieen van dankbaarheid.

Ik zie het efkens nie meer zitten, te veel pech na mekaar laat me niet helder nadenken. Hopelijk brengt een goede nachtrust raad.