Rotorua day 5

vanochtend heb ik een bezoek gebracht aan het Redwoods Park met zijn wereldberoemde, prachtig aangelegde mountainbike circuit. Dit park wordt weleens het Disneyland voor mountainbikers genoemd en als je een paar van die paden geprobeerd hebt begrijp je waarom.

De paden zijn verdeeld volgens moeilijkheidsgraad van gemakkelijk, over moeilijk tot zeer moeilijk. Sommige gedeelten zijn erg zwaar en na 3 uur ben ik uitgeput. Ik ben nochtans begonnen met de gemakkelijke paden om dan geleidelijk over te schakelen naar de moeilijkere paden, maar ik heb meer dan eens moeten afstappen. Sommige stukken zijn voor suïcidale maniakken en ik ben niet van plan om mijn rug te breken. Een van de moeilijkste paden heet de "Rockdrop". Ik ben eerst een kijkje gaan nemen en kan niet begrijpen dat iemand wil afdalen van deze rots, absolute waanzin. Ik heb uiteindelijk heel erg genoten van deze vrij lange fietstocht, zo lang zelfs dat mijn schoenen kapot zijn en ik nieuwe heb moeten kopen.

Ik ben net op tijd terug om naar Jorg’s school te gaan waar wij ook zijn uitgenodigd om te komen praten met de kinderen van zijn klas over onze reis. Alweer een geweldige ervaring en het aantal vragen die deze kinderen stellen, maakt het zeker de moeite waard. Ik hoop dat we onze boodschap hebben kunnen overbrengen aan een aantal kinderen, dat fietsen echt cool is, het houdt je fit en het is erg leuk. We hebben ons laatste diner bij ons gastkoppel en hoewel het erg aanlokkelijk is om te blijven, moeten we nu toch echt verder.

Rotorua day 4

Vandaag gaan we naar Te Puia, een soort openluchtmuseum met warm waterbaden, modderbaden en geisers, maar het is vooral een plaats waar wordt aangetoond hoe belangrijk de Maori cultuur was en is. Hier zie je op een natuurgetrouwe manier hoe het leven in Nieuw Zeeland was voor de eerste kolonisten arriveerden. Je kan een Maori dorp bezichtigen en in het museum kan je kennis maken met de geschiedenis van de Maori’s. De Maori hebben geen geschreven taal, daarom zijn hun beelden en houtsnijwerk zo belangrijk om hun cultuur te kunnen begrijpen. Er worden hier ook workshops houtsnijden gegeven.
Op hetzelfde terrein zijn er tal van modderbaden, warmwaterbronnen en een geiser die we zien uitbarsten. Het is erg griezelig om in een gebied te lopen vol met gaten in de aarde waaruit stoom komt gespoten. Het is moeilijk te geloven dat deze chemische stoffen zo’n heldere kleuren kunnen produceren op de bodem en de rotsen. Al die verschillende kleuren ontstaan uit zwavel, alkalische en andere mineralen en chemische componenten allemaal stoffen die uit de bodem borrelen.

We nemen de bus terug naar de stad en wandelen door de The Government Garden en bezoeken een museum, gehuisvest in een prachtig koloniaal gebouw, zeker de moeite waard.
Na een lange en volle dag hebben wij de perfecte finale, opnieuw een lekker diner bij onze gastkoppel.

Rotorua day 3

Dag nummer 3 in Rotorua maken we kennis met een koppel, Pier en Volna uit Zuid-Afrika, het zijn leden van Forest and Bird en zij bieden ons een plaats aan om te overnachten. We krijgen ook nog andere aanbiedingen, maar we besluiten toch om de eerste camping te nemen die we tegenkomen. We verblijven twee dagen op deze camping als we toch maar besluiten, omwille van de vele regen, hun aanbod aan te nemen. We verhuizen naar Paradise Valley

Vanaf het eerste moment voelen we dat we welkom zijn bij Pier en Volna. Pier heeft zelfs een “trolley” geregeld om ons op te halen.

We installeren ons in hun prachtige huis. Volna neemt ons mee naar Okere Falls in de buurt van Rotorua en nemen deel aan de betogingen die worden georganiseerd om de afsluiting van de Kaituna rivier te voorkomen. Op de projecten-pagina zullen we meer informatie zetten over dit onderwerp.

We dineren heerlijk met Pier, Volna en hun zoon Jorg."

Okoroire to Rotorua

Het weer is uitstekend vandaag en we starten met een goed gevoel aan onze fietstocht. De prachtige weg van Okoroire tot de hoofdweg gaat via een golfbaan en een prachtig groen landschap.

Op de grote baan zelf is het een ander paar mouwen. Deze brede banen zijn blijkbaar alleen gemaakt voor snelle auto’s en vrachtwagens. De bermen langs de weg zijn vrijgemaakt van alle mogelijke obstakels en ook planten en struiken zijn weggehaald om de zichtbaarheid te verbeteren en om te voorkomen dat er dingen op het wegdek belanden. Allemaal uitstekend als je met de auto rijdt maar niet erg mooi als je aan het fietsen bent. De kleinere wegen laten je toe om meer contact te hebben met de natuur, je bent er als het ware door omringd

Nogmaals, Vanessa lijkt zich niet te veel zorgen te maken, maar ik haat het fietsen op deze wegen. Ik begrijp niet waarom iemand bij zijn volle verstand het plezierig vindt om op een weg te fietsen waar auto’s en vrachtwagens je voorbij vliegen aan 100km/u. Het maakt me erg zenuwachtig.
De snelweg 5 in Rotorua is een lange, geleidelijke klim. Vanaf de top blijft het zo’n beetje op en neer gaan totdat de echte afdaling begint. Voor we goed en wel aan de afdaling kunnen beginnen begint het plots hevig te regenen. We zoeken en vinden onderdak op een nabijgelegen boerderij. Het ziet er hier verlaten uit, maar er blijken toch enkele mensen aanwezig te zijn, die het niet erg vinden dat we blijven schuilen voor de regen. Ze lijken geen interesse te hebben in een babbeltje met ons, geen probleem. Later bij aankomst in Rotorua zijn we totaal uitgeput, nat, nerveus en lastig van teveel chauffeurs die te dicht passeren. Ik heb in ieder geval genoeg van die “snelle wegen”, hier kan ik niet van genieten.

We zoeken snel een camping en huren een hut. Het regent weer pijpenstelen en we verkiezen een beetje luxe. De hut heeft een dubbel bed, een keuken en een TV!

Rotorua is een beetje een vreemde plaats. Overal waar je komt zie je vulkanische en thermische activiteit. Op de camping zelf, op slechts 10 meter van onze hut, is er een gat in de bodem waarin je de borrelende modder en de stijgende stoom kunt zien. Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken. Is het ok om deze stoom in te ademen? Hoe hoog is de temperatuur? Waar komt het vandaan en hoe ontstaat het? Misschien verdwijnt zo meteen de grond onder ons en zijn we gebarbecued in twee seconden. In plaats van weg te lopen, doen we als alle Kiwi's doen, we ontspannen en zeggen "good as gold".

Okaiura to Okoirore

De steeds weerkerende elementen zoals wind en regen, de smalle, drukke wegen en grote vrachtwagens zijn een nachtmerrie voor fietsers……

Vandaag was onze nachtmerrie compleet door de grote vrachtwagens die ons letterlijk van de baan reden en de regen die ons tot volledig doorweekte en verzopen kippen maakte….
In het begin leek het nog niet zo erg maar als de motregen verandert in zware regen en we voorbij Matamata rijden ziet de lucht er zo bedreigend uit dat we alle hoop om vandaag nog droog te blijven moeten laten varen. Ons hoofddoel is nu

om zo snel mogelijk Okoroire proberen te bereiken.

Gelukkig zijn de plattelandswegen in deze regio heel vlak en kunnen we snel fietsen, alleen moesten we nog zo’n 15 km via de snelweg rijden en dat is verschrikkelijk. Tot twee keer toe word ik bijna van de weg geblazen door zware vrachtwagens en dat is heel beangstigend. Sommige vrachtwagenchauffeurs beseffen echt niet dat, als ze ons van zo dichtbij passeren aan 100km/u. dat alleen al door de enorme luchtverplaatsing die deze monsters veroorzaken ze ons van de weg kunnen blazen.

Opnieuw proberen we om zoveel mogelijk zijwegen te nemen maar het regent zo hard dat we amper nog iets kunnen zien. We blijken dan ook nog een beetje verdwaald te zijn en vragen aan een boer of hij hier in de buurt een camping weet. Blijkt dat we er vlak voor staan, maar door de regen kunnen we ze niet zien. Er is hier echter ook een hotel, dus besluiten we om een hotelkamer te nemen zodat we onze spullen kunnen laten drogen. Er staat hier zo’n klein verwarmingkske dat na een tijdje naar verbrand haar begint te ruiken maar onze kledij krijgen we wel droog.

Het hotel zou echt de set van Fawlty Towers kunnen zijn, retro stijl die in de jaren ‘70 wel hip moet geweest zijn en de eigenaar/boer/jager is echt een man met een karakter, dat geschikt is om miljoenen verhalen over te vertellen. Vanessa en ik hebben daar 2 gigantische hamburgers gegeten en een paar biertjes gedronken om het slechte weer en de gevaren van het verkeer van vandaag te vergeten. Ella houdt van het leven in het hotel. Ze loopt voortdurend door de bar, de foyer en het restaurant en er zijn zoveel nieuwe dingen voor haar om te ontdekken zoals; de bar met al die flessen, de biljarttafel, het rendier en het hoofd van de wilde beer aan de muur, de landschapschilderijen,….

Vanessa maakt zich niet zoveel zorgen over het rijden op de weg, maar ik wel. Ik heb er echt moeite mee om de weg op te gaan zonder te denken aan alle verkeer en hoe onveilig het wel niet is. Morgen moeten we 40 km de snelweg op en ik kijk er niet naar uit.

Te Aroha to Okaiua

Gisteren hebben we onze vrije dag doorgebracht in het hutje dat we gehuurd hebben voor één nacht. Het regende de ganse dag en we voelden ons als zombies op de verlaten camping. Gelukkig zorgt Ella voor animatie!
Vandaag willen we verder trekken richting Rotorua. Het weer ziet er niet goed uit, maar we willen toch vertrekken al is het met de moed in onze schoenen. Er hangen overal wolken en je kan over de vlaktes in het westen en de bergen in het oosten zien hoe hard het reeds regent. Dat ziet er niet best uit…..
We spreken af dat we enkel ’s ochtends fietsen om te vermijden dat we te nat worden. Onze volgende bestemming is dus Okaiua, geen dorp maar een camping naast warmwaterbronnen.
We wilden eigenlijk de “Gordon Road” nemen, maar aan de voet van de berg kunnen we de regenvlagen al zien aankomen.

We besluiten dan maar een weg te nemen, die parallel loopt met de Gordon Road en deze beslissing heeft ons droog gehouden. Overal regen behalve daar waar wij fietsen, nie te geloven toch?

We komen vroeger dan voorzien op de camping aan en we zouden eventueel nog wat langer kunnen fietsen maar we willen de weergoden niet uitdagen en checken ons in. We krijgen bezoek van onze vrienden Luke, Nina en Ellis en krijgen voor de rest van de dag alleen maar regen, regen, regen…..

Gelukkig zijn we niet verder gereden.

Karangahake to Te Aroha

We vertrokken deze ochtend in deprimerende motregen maar de weg was vlak. Eens we aankwamen bij Paeroa veranderde de motregen in een hevige regenbui en het zag er niet al te best uit. Voorbij Paeroa zijn we van de snelweg gegaan en hebben een alternatieve weg genomen en toen is het gestopt met regenen. Een lange, rechte en vlakke weg met een dramatische omgeving terwijl de wolken de bergtoppen van Kaimai Range ontluikten. Het was een heel indrukwekkend zicht; terwijl we door een heel brede vallei fietsten, kwamen de Kaimai bergen op uit het niets. We kwamen toe in Te Aroha, een schattig klein stadje met warmwaterbronnen en een interessante geschiedenis. Een paar prachtige gebouwen in oude koloniaalse stijl maar we moesten doorrijden naar de camping voor het terug begon te regenen. We deden enkel de boodschappen en toen we aankwamen op de camping besloten we een hutje te nemen ipv de tent op te zetten. In de late namiddag hebben we een warm bad genomen in één van de warmwaterbronnen ter plaatse, met de bergen op de achtergrond, een ongelooflijk gevoel na 7 dagen non stop fietsen. Een buitenbad, het water is 40°C met uitzicht op de Kaimai Range. Een Belgisch biertje zou me helemaal een hemels gevoel gegeven hebben. Morgen nemen een dagje vrij.

Waihi to Karangahake

Alvorens ons vertrek richting Karangahake, bood een lokaal fieterskoppel ons een overnachtingsplaats en goed advies aan betreft een alternatieve route om de snelweg te vermijden.

We hebben alternatieve wegen genomen helemaal tot in Karangahake en het maakte de rit een stuk aangenamer. Via Endowmnent Strett fietsten we parallel met de snelweg. Het landschap is niet zo spectaculair maar het was wel een mooie, aangename rit. Na zo’n 15 km, draait de weg opnieuw richting snelweg, maar net daarvoor hebben we een weg genomen die kruist met de Karangahake Gorge. Hoewel het pad vrij moeilijk was, het bleef wel heel aangenaam om zonder verkeer te fietsten. Onze persoonlijke adviseurs hadden ons verwittigd dat er een lange, donkere tunnel van 1 km was, maar niets kon ons voorbereiden op wat er zou komen. Er was amper plaats voor de karretjes in deze pikdonkere en natte tunnel. Wat een sensatie! Ella was de hele weg aan het zingen en roepen en wij deden gewoon met haar mee. Het leek oneindig te zijn en toen we eindelijk terug aan het daglicht kwamen leek de brug voor ons nog smaller te zijn. Vanessa had 30 cm aan elke zijde van het karretje, perfect. Om van het pad af te raken moesten we de karretjes over de omheining zetten…. Alweer een fantastisch fiets avontuur in de spectaculaire omgeving van Karangahake Gorge.

In de namiddag hebben we wat tijd doorgebracht met onze gastheren op de boerderij en hoewel Ella zich toch bleek te amuseren, werd elk dier dat groter was dan een konijn aanzien als een serieuze bedreiging en werd onder geen enkel beding benaderd. Het weer werd vies.

Er was nog tijd voor een wandeling door de spectaculaire kloof. Het pad neemt je mee via een hangbrug langs de oude treinsporen en goudmijnen die er vroeger waren. Het is een vrij eigenaardige plaats en zeker omweg waard.

We hadden een gezellige diner met onze nieuwe vrienden en hadden het geluk om opnieuw in een echt bed te slapen!




We zijn ontvangen en verzorgd als koningen die namiddag bij onze gasten thuis in Karangahake. Bedankt voor de leuke tijd, fantastisch eten, goed fietsadvies en een heel lief speelkameraadje voor Ella. We hopen jullie terug te zien in Barcelona om daar samen een paar fietsroutes te doen. We hebben in een bed geslapen… alweer!!!

Whangamata to Waihi

Vandaag was een stuk makkelijker dan gedacht. De eerste 15 kilometers waren redelijk vlak en leuk om te fietsen. Er is een grote heuvel alvorens je de stad binnenkomt maar we vonden het geweldig! We waren er heel snel en de camping van Waihi is heel mooi. We zetten de tent op naast een kleine stroom, wat misschien niet het beste idee was aangezien het daar vol zandvliegen zat.

In het begin merk je ze niet op maar van de moment dat je gaat liggen in de tent krijg je de eerste beten. Ik denk dat de eerste vlieg die komt bijten, dan al zijn maten gaat halen om dan kwaadaardig aan te vallen! Wie weet, misschien zijn ze kwaad omdat we onze tent gezet hebben op de plaats waar ze normaal gezien ’s avonds een kaartje leggen. Ik zou ook kwaad zijn!

Tairua to Whangamata

Als je fietst, mag je niets voor vanzelfsprekend nemen. We zullen Tairua altijd blijven herinneren voor zijn vriendelijke mensen die wij mochten ontmoeten, en de laatste drie dagen waren subliem! Door de mensen, de omgeving, de stranden, het perfecte weer en fantastische fietswegen voelden we ons de gelukkigste familie op deze planeet! Vertrekken in Tairua was waarschijnlijk een van de moeilijkste beslissingen die we hebben moeten maken maar zonder camping en de drang om verder te gaan, zijn we op onze fietsen gesprongen richting Whangamata. We voelden ons fantastisch na het geluk en de fantastische tijd van de laatste 3 dagen maar het weer zou ons een realitycheck geven. We waren de stad nog maar net uit of belachelijk sterke tegenwind kwam op. We worstelen om vooruit te geraken, zelfs bij het dalen. Soms fietsten we zelfs maar 8km/u bij een afdaling! De eerste 10 kilometers waren verschrikkelijk, met sterke windstoten die ons constant van de weg probeerden te blazen. Toen we bij het kruispunt kwamen om de snelweg op te gaan, zag Vanessa dat een wijzer aangaf dat Whangamata 22 km, terwijl onze kaart 14 km zei. Na 10 km van afzien in de wind, was dit het laatste wat we nodig hadden. We stopten om even te rusten en zagen toen dat we niet alleen een langere rit voor de boeg hadden maar dat de weg ook naar boven ging.

Terwijl we met veel moeite de energie en de moraal zochten om verder te gaan, stopten er een Australisch koppel dat we hadden leren kennen in Whitianga en zij vergezelden ons tijdens onze geïmproviseerde rustpauze. Een paar keer goe lachen, aanmoedigende woorden en energierepen ‘made in Australia’ was wat we nodig hadden. Een grote danku aan onze Aussie vrienden! Geloof het of niet, hoewel het een zware en lange klim was, hadden we weinig moeite om deze te overwinnen. De omgeving is hier redelijk dramatisch, met veel dennenwoud voor de houtindustrie. Op plaatsen waar het hout net is weggehaald, missen de bergflanken bomen en lijken alsof ze gebombardeerd werden. Niet echt een mooi zicht maar om een of ander reden genoot ik er toch van. Misschien omdat het zo verschillend was van wat we al gezien hadden en houtindustrie op zo’n grote schaal is toch echt wel indrukwekkend. Dennenbossen zijn niet eigen aan Nieuw Zeeland en de meeste conservatieven zouden ze het liefst vervangen door hun eigen bossen en ik begrijp dat wel maar moet toch toegeven dat ik die dennenbossen geweldig vind. Het aroma is fantastisch en het doet me denken aan het zuiden van België. Een statige dennenboom met het lange gras, deze bossen hebben een specifieke vorm van stilte en mystiek.

Na de klim hebben we geluncht onder een paar reusachtige dennenbomen alvorens de laatste 10 kilometers te volbrengen. Voor de eerste keer op onze rit, had ik last van verzuring in de benen en voelde ik me erg zwak. Vanessa was nog steeds goed aan het rijden en Ella was aan het zingen in haar karretje maar ik was aan het worstelen helemaal tot in Whangamata.

Er is niks mis met Whangamata maar ik heb het bekeken door de ogen van een uitgeputte fietser. Ik moest ergens de energie vinden om onze tent op te zetten en eten te gaan halen voor het avondeten. Ik vond de camping niks, en de stad ook nie. Het werd allemaal erg vreemd nadat we de tent opgezet hadden en in de stad waren geweest. We kwamen een koppel tegen dat we al een paar keer eerder waren tegengekomen, één keer zelfs helemaal in het noorden in Mangonui. Zij boden ons aan om bij hen te logeren en dus wij terug naar de camping om de tent te gaan halen. Tegen die tijd had ik alweer terug energie en we hebben een fantastische avond gehad, een heerlijk diner en een echt bed om in te slapen. Ella had een vreselijke nacht.

Ik ben er zeker van dat we onze vrienden Daniel, Tina en hun schattige zoon Fritz nog zullen terugzien!

Hahei to Tairua

Fietsen van Hahei naar Tairua via de Link Road en Hot Water Beach Road om daarna weer terug te kome op snelweg 25 is ongelooflijk! Er is een grote heuvel te beklimmen alvorens je Tairua binnenkomt maar de omgeving daarvoor is gewoonweg prachtig!

We hadden de bergen van Coromandel met de Pinaccles aan de horizon tijdens de ganse rit en we vergaten gewoonweg dat we aan het fietsen waren. Eens we terug op de snelweg waren begon de weg langzaam te hellen. In het begin is het een geleidelijke klim maar al snel begon het een lastige beklimming te worden en in de hitte worstelden we om aan de top te geraken.

De snelweg gaat door het Coromandel Forest Park dat ons voorziet van een prachtige achtergrond van een weelderig groen woud. We zijn boven gestopt, althans dachten we toch. We hadden nog een flink stuk te gaan. We zijn gestopt aan iets dat lijkt op een geïmproviseerde parking en dachten hier snel te lunchen, toen er opeens een man, Pete, uit het woud verscheen. Een gezellige Londenaar die al 30 jaar in Nieuw Zeeland woonde. Door de snelle, moderne wereld was hij in een diepe, donkere depressie geraakt maar kon deze verschrikkelijke periode overwinnen en was een nieuw leven begonnen in Tairua. Hoewel, zijn nieuwe leven bevatte vooral visioendromen die hem vertelde hoe hij moest leven, wat hij moest doen en schrijven. Hij leek me een typische gast die geen vlieg kwaad zou doen maar ik vermijd liever mensen die de ganse tijd bezig zijn over hun leven en hoe we allemaal zouden kunnen zonder geld en angst. Hun aanwezig zuigt al mijn energie op. Hij bood ons aan bij hem te overnachten maar ik zag het niet zitten om de hele avond over visioenen te praten. Hij zei ons ook met blote voeten te fietsen zodat de energie van de aarde vrij kon vloeien. Zijn voeling met de realiteit is ver weg als ge het mij vraagt! Heeft hij de scherpe punten op mijn pedalen nie gezien misschien? Wa voor energie ga ik krijgen met wonden aan mijn voeten? In ieder geval, het is gewoon een anekdote en als Pete dit leest, nie slecht bedoeld, maar had niet echt voeling met je.

Na deze korte ontmoeting met de Heilige Geest, zijn we vertrokken naar de andere kant van de berg and de omgeving is gewoon…..tja…. dit moet het beste zijn van de Coromandel. Het woud is gekleurd in alle soorten groen in alle richtingen en de zee aan de horizon. Een helder blauwe hemel en met een grote smile op ons gezicht dalen we af naar Tairua.

We volgen de motorcamping pijlen maar we kunnen het niet vinden. We vragen het aan een man op de straat en hij vertelt ons dat de camping gesloten is. Een nacht in Hotel Zelfverklaarde Jezus lijkt onvermijdelijk maar de vriendelijke man biedt ons zijn strandhuis aan voor vannacht! We kunnen het niet geloven. Nog geen minuut geleden hadden we geen overnachting en nu zitten we in een gigantische strandvilla. Vanessa en ik gaan met Ella wandelen in de stad om onze boodschappen voor vanavond te doen. Tairua is een klein gezellig stadje met een relaxe sfeer. De zee aan de ene kant, de stad ligt in een gigantische baai. Er is een fantastische speeltuin waar Ella de tijd van haar leven beleeft. Een bende jongens springen van de brug in de baai.

Die avond eten we in een echt huis, op het terras met een spectaculair zicht over de zee en met tranen in onze ogen. Het wordt gewoon niet beter dan dit! Vanessa, Ella en ik willen heel graag onze vrienden in Tairua bedanken voor hun gastvrijheid en vriendschap. We hopen jullie op een dag een wederdienst te mogen aanbieden in Barcelona.

Coromandel

Goeiemorgen iedereen,

Onze excuses dat we de laatste 4 dagen geen update deden op de website.

Het gaat prima met ons en we gaan langzaam maar zeker vooruit. We hopen vanavond tijd te hebben om alle mails die we hebben ontvangen te beantwoorden en de website te updaten met het laatste nieuws en foto’s.

Coromandel is een fantastische plaats om te fietsen en na 1 dag door te brengen in onze tent in Coromandel, zijn we tot in Whitianga geraakt via 309 road, wat een magische ervaring was. Daarna verbleven we in Hahei, waarvan we denken dat het beter is daar niet te zijn na Kerstmis, maar buiten seizoen is het een buitengewone plaats.

Gisteren zijn we aangekomen in Tairuna, vandaar zullen we vertrekken richting Whangamata. We nemen onze tijd want het is hier veel te mooi om snel door te rijden.

Bedankt aan iedereen voor de aanmoedigende reacties, donaties, tips en vragen.

We zullen spoedig reageren op jullie mails.

Onze excuses voor de vertraging!

Whitianga to Hahei

Na de 309 ervaring van gisteren dachten we vandaag nog een rit van 30-40 km langs de kust te doen, maar eens we toekwamen in Hahei! besloten we om de rest van de dag door te brengen aan het strand. Sinds we aan Coromandel Peninsula zitten vinden we het behoorlijk moeilijk om niet langer te verblijven op de plaatsen waar we doorfietsen. In Coromandel hadden we héél graag doorgereden naar Port Charles maar daarvoor zouden we nog eens 2 weken moeten fietsen.

Met de fiets onderweg is echt wel dé manier om een land te bezoeken maar soms blijven we het gevoel hebben dat we iets missen als we niet af en toe de tijd nemen om te stoppen. Maar hoe vaker we stoppen, hoe moeilijker het wordt om onze eindbestemming te halen.

In Whitianga hebben we de pasagiersferry genomen om de baai over te steken. Dat was een avontuur op zich omdat de fietsen en trolleys amper in de ferry pasten.

Na een korte beklimming kwamen we in een andere wereld. Van de groene binnenlandse bergen fietsten we nu langs enkele verbazingwekkende stranden. Een perfecte blauwe hemel, de zoete geur, die vrijkwam door de warmte van de zon, van het dennenbos waar we doorreden, een zeebriesje dat onze longen vulde met geparfumeerde lucht en de mangroven gaven een sterk kustaroma af….gewoonweg goddelijk!!

Het is een relaxte en makkelijke rit naar Hahei. Er zijn nauwelijks auto’s en terwijl we de baai uitrijden, loopt de baan door een dennenbos en open groene velden; in de verte de baai met zijn mangroven die verandert in grasland wordt een speelveld voor honderden schrale koeien. Ik zeg schraal maar deze zouden eigenlijk wel natuurlijk magere koeien kunnen zijn.

In Europa kennen we de grote ‘big mama’s’ met grote uiers en dijen als tractors,, en worden waarschijnlijk enkel gevoed met proteïne voor de spieren.

Een havik lijkt ons al kilometers te volgen en opeens, een paar 100 meters voor ons, we zagen iets dat leek op een rat of konijn dat worstelde om de straat over te steken, kroop recht om een halve meter vooruit te geraken om dan vervolgens weer neer te vallen. We dachten eerst dat het een konijn was dat was aangereden door een auto maar het was een hermelijn die een konijn meesleurde dat hij waarschijnlijk net gevangen had en hij had de grootste moeite om het naar zijn keuken te brengen. Erg ongewoon om dit soort dingen te zien op klaarlichte dag maar ik veronderstel dat de hermelijn een goeie dag had gehad.

Op de weg naar Hahei hebben de stranden maagdelijk wit zand en het zeewater is zo helder, het heeft een melkachtige groenblauwe kleur waarvan je het gevoel krijgt dat je in het paradijs bent en dat je de eerste bent die deze plaats ontdekt.

We hebben de namiddag vrij genomen en verbleven voor de rest van de dag op het strand.

Pohutukawas hangen vast aan enkele buitengewoon uitziende kliffen en het zag er als de perfecte plek uit om te lunchen. En dat was het, met een uitzicht over de eilanden aan de horizon van deze prachtige baai, maar Ella had beslist om haar voetjes vol zand in onze borden te steken. En daar eindigde onze prachtige strandlunch.

Van Hahei is er een prachtige wandeling naar Cathedral Cove, een strand waar we jammer genoeg niet naartoe konden, maar we hoorden wel dat het een fantastische plaats was.

Een onvergetelijke zonsondergang maakte ons héél erg gelukkig om hier te zijn.

Beroemdheden ziiten vast in Coromandel

Goedendag,

Sinds het artikel over ons is verschenen in de New Zealand Herald zijn we beroemd geworden. We worden in de straat herkend en aangesproken, krijgen veel meer reacties via de website op onze blogs en we krijgen accommodatie aangeboden in zowat heel Nieuwe Zeeland. De donaties komen nu ook goed binnen en daar worden we alleen maar gelukkiger van.

Spijtig genoeg zitten we vanwege hege regenval vast in Coromandel. Morgen zou het beter weer worden en dan staan ons een klim van 12 kilometer te wachten. No worries!

Het is hier onvoorstelbaar mooi maar de fotos willen maar niet opladen op deze campingcomputer. Het zal voor de volgende keer zijn!

Allemaal goei.

Eerste Etappe: Cape Reinga tot Auckland

Goedendag,

16 november en we zijn terug in Auckland. Twee weken hebben we door weer en wind gefietst om uiteindelijk terug naar af te geraken. Dat is niet helemaal waar want de laatste 150 km, van Hikurangi tot Auckland, hebben we met de Northland Express afgelegd, een wel erg oncomfortabele bus vol met dikke vette mensen die 5 uur lang op pralines, koeken en muffins zaten te knabbelen. Het overtollige vet hing over de armleuningen in het gangpad en blubberde mee op het ritme van de bus...eet wa minder ee seg.

We besloten onze fietsen en karretjes op de bus te laden omdat we simpelweg geen alternatieve route vonden voor de levensgevaarlijke Highway 1. Hoewel Nieuw Zeeland een onvoorstelbaar mooi land is, het is zeker geen fiestparadijs. De wegen zijn schaars en de Kiwis zijn gestoorde maniakken achter het stuur wat in vreemd contrast staat met hun anders zo lieflijk en warm karakter. Tot in Hikurangi hadden we steeds andere, minder drukke wegen gevonden maar hier hield het dus op. Spijtig maar veiligheid gaat voor.

Woonachtig te Spanje zijn we het een en ander gewoon op het gebied van hipokriete religieuse praktijken maar Nieuw Zeeland is verrassend conservatief en onaangenaam religieus. De haast verlaten wegen zijn bezaaid met borden die ons eraan herinneren dat jezus op komst is en dat god stierf voor al onze zonden. "De enige weg naar de waarheid is via Jezus, de zoon van God". Shit, en wij zijn naar de andere kant aan het fietsen dus dat wordt een leven lang in onwetendheid leven. Als religie een doctrine wordt krijg je te maken met opgelegde waarden en normen die de fanatieke volgeling tot op de letter volgt. De niet-volger wordt dan al snel niet aanvaard wegens andersdenken. Beangstigend en heel onverwacht dat in Nieuw Zeeland deze trend ook aanwezig is hoewel Zijne Alomaanwezigheid uiteraard overal is, ook waar alleen de koeien en de schapen, en af en toe de onnozele fietstoerist, de boodschap lezen.




Dat gezegd zijnde, wij hebben geen norse of onvriendelijke kiwi tegengekomen en hun gastvrijheid is geen toeristenvalkuil. Het is oprecht en overal waar we stoppen gaan de deuren open, worden de beste mosselen gekuist en de beste kleren aangetrokken om ons te ontvangen. Ze hebben ook een zin voor zwarte humor die ze met de Ieren delen. Het is hier zo ontzettend zwaar fietsen dat die gastvrijheid en humor aan het einde van de dag de pijn onmiddellijk doen vergeten.

Na twee weken fietsen hebben we ons ritme gevonden, hoewel het onmogelijk is je dag te plannen omdat alles eigenlijk afhangt van Ella. We kunnen s'morgens pas vertrekken als Ella moe is en dat is meestal rond 09.30 a 10.00. Dan hebben we normaal gezien twee tot drie uur vooraleer ze terug wakker is. Wij moeten dan wel van de tijd gebruik maken en zo ver mogelijk zien te fietsen zonder te stoppen want anders wordt ze wakker. Ella begrijpt uiteraard niks van waar het best is om te stoppen en eten, als ze honger heeft moeten we stoppen. Wij hebben dusdanig menig roadside lunch achter de rug. Er zijn dagen dat ze simpelweg niet meer in de buggy wil en dan moeten we wachten totdat ze terug moe is. Nie simpel.

Onze karretjes zijn ook belachelijk zwaar geladen maar de afstanden tussen sommige dorpen is zo groot dat we voor 3 dagen eten en drinken mee moeten nemen. Dat maakt dat Vanessa met de baby door de bergen trekt en ik met het materiaal sleur, een slordige 50 kg aan tent, eet en ander kampeergerei. Het is zwaar werk maar de beloningen zijn konstant: tropische bossen met varens van 20 meter en Kauris van 70 meter hoog; eindeloze mangroves die uitlopen in natuurlijke baaien van melkachtig groen; walvissen, dolfijnen, pinguins,...



De eerste week was eerlijk gezegd een beetje te zwaar en we hadden waarschijnlijk de hannddoek in de ring gegooid moest het zo zijn doorgegaan. De tweede week was echter een prachtige ervaring, waarschijnlijk omdat we sterker zijn en onze vracht gewoon zijn, ons ritme gevonden hebben en meer en meer vertrouwen hebben in onszelf en onze benen.

De dagen voordat we in Auckland zijn aangekomen hebben we op een camping gestaan in de Oakuna Bay, een prachtig stukje natuur waar we een Engels koppel hebben leren kennen die Nieuw Zeeland met de tandem aan het fietsen wwaren. Ella werd op slag verliefd en overspoelde Gareth met kussen, met tong en al!

Er stond ook een Nederlander die hier al 39 jaar woonde en die nodigde me uit om mee op zee te gaan vissen. Geen seconde getwijfeld en ik mee de boot op. Hij huurde boot en kapitein Justin om ons naar de beste plekjs te varen. Justin kon mij nie zien of rieken. Ik had nog nooit gevist en hij had duidelijk geen zin om alles uit te leggen aan een landrat. Dat wij Nieuw Zeeland aan het fietsen leek hem een ronduit belachelijk idee en ik moest mijn mond houden als hij uitleg aan het geven was. I don't want any trouble on the boat!...brulde hij en daarbij keek hij steeds naar mij. Ik vond het allemaal dik in orde. We vaarden een halfuur uit richting horizon en als hij zag dat ik mijn vislijn goe kon uitwerpen werd hij nog slechter gezind. Maar dan kwam het moment waarop hij zat te wachten, ik beging een fout en een enorme stormvogel zat plots aan mijn haak. You stupid boy! Enfin, we hebben dat arme beestje uiteindelijk kunnen verlossen, met dikke handschoenen aan want da is een agressief vogelke. Ik heb uiteindelijk een stuk of zes vissen gevangen en die hebben we lekker opgegeten.

Ik vond het echter zo erg dat ik die vogel aan de lijn heb gehad, wij fietsen hier om de vogels van Nieuw Zeeland te redden en ik vermoord er bijna ene. Tot overmaat van ramp had ik de dag voordien al ne zwaluw vermoord. Da beestje vlooglos tegen mijnen helm en viel naast mij op de grond. Hij zag er nog goe uit en ik wist dat zwaluwen nie van de grond af kunnen vliegen als ze jong zijn. In Spanje had ik al vaker gierzwaluwen uit het zwembad gehaald en dan in de lucht gegooid en weg waren ze. Ik nam da beestje in mijn handen en smeet hem goe hoog...en hij kwam als nen baksteen naar beneden...op slag dood...godverdomme toch!! Sorry, da was echt nie de bedoeling.

Enfin, we houden jullie op de hoogte met meer nieuws. Deze week blijven we in Auckland om een paar eilandjes te gaan bezoeken, een Forest en Bird conference bij te wonen (als die van die zwaluw horen laten ze mij nie binnen)en een interview af te leggen bij de gazet.
Allemaal goei!

Fietsen in Nieuw Zeeland

We zijn nu in onze tweede week fietsen door Nieuw Zeeland en door tijds - en internetgebrek moeten we ons verontschuldigen voor het feit dat we nog geen nieuwe blogs hebben geschreven in het nederlands.

De blogs in het engels zullen dra vertaald worden en dan kunnen jullie ook onze avonturen lezen van dag tot dag. De blogs worden eerst allemaal in het engels geschreven omdat we voor Forest en Bird schrijven en rijden.

Een korte versie van wat we totnogtoe hebben meegemaakt krijgt u echter nu al exlusief aangeboden.

1 November zou de dag zijn waarop we gingen vertrekken vanuit Cape Reinga maar dat is een beetje misgelopen en we hebben spijtig genoeg moeten valsspelen. Een veel te late aankomst en de erbarmelijke staat van het wegdek van de eerste 20 kilometer verplichtten ons om vanuit Waitiki Landing te vertrekken, en wel op 2 November. Het uiterste Noorden van Nieuw Zeeland is een desolaat met een bikkelhard klimaat. Van Cape Reinga tot Pukenui, een slordige 80 kilometer, kom je geen dorp tegen hoewel er op de kaart staan. Die plaatsnamen verwijzen naar een boerderij, oude kerk of een benzinestation met een camping en wij hebben vaak helemaal niks gevonden. De koeien hebben hier schrik als je voorbijfietst. Kilometers lang niks dan duinen, weiland, bossen, moerassen en zee-inhammen die diep het land binnendringen. De wind blaast ons onherbarmelijk van de weg en veroorzaakt horizontale regen, een fenomeen dat ik enkel in Schotland waande. Het is een ruig en verlaten gebied met maar een handvol Maoris die zo arm zijn als t´straat. Ze wonen veelal in verrotte caravans maar ze zijn enorm vriendelijk en openhartig. Een stukje ongerepte natuur waar geen frigoboxtoerist iets verloren heeft. Wij eerlijk gezegd ook nie, het is hier verdomme zwaar fietsen.

Het eerste dorp dat we tegenkomen, Pukenui, bestaat uit een vervallen supermarkt, een liquorstore, een camping en een vissershaventje met welgeteld één pier. Meer hebben we niet nodig en de Nieuw Zeelanders zorgen ervoor dat we ons thuis voelen. Fietstoeristen hadden ze hier al wel vaker gezien maar als ze Ella in de buggy zien worden we prompt aangesproken door jong en oud.

De volgende dag besluiten we wat minder kilometers te doen want we hebben door dat onze lading en medepassagier heel zwaar doorwegen. De heuvels zijn hier behoorlijk pittig en onze poep doet nu al pijn. Meer gewicht, meer over en weer geschuif over het zadel, meer wrijving, meer pijn, enfin, ik rij precies op rijst met hete curry.

Dag 2 rijden we tot in Awanui en hier is echt niks te zien. S´avonds als we in onze tent liggen horen we in de verte Maori´s de Haka oefenen en dan weet je onmiddellijk da je nie op de scoutswei van de Kruisschanslei staat.

De derde dag gaat het tot Hihi Beach en die tocht staat op mijn hersenen getatoeerd. 35 kilometer bloed, zweet en tranen. De benen willen niet en ik voel me als een camion zonder wielen. Ik moet er wel bijvertellen dat het landschap hier prachtig is. Tropische stranden en groene huevels, het lijkt wel "Ireland gone Carribean". Twee kilometer van het dorpje Hihi waar zich onze camping bevindt heeft Ella er genoeg van en weigert in de buggy te zitten, nik aan te doen. Daar stonden we dan, vlakbij en we konden geen kant op. Uiteindelijk heeft Vanessa onze dochter in haar armen genomen en tot de camping gedragen en ik heb beide fietsen tot de camping geduwd. Fysiek kapot maar de truc is natuurlijk aan leuke dingen te blijven denken, alle negatieve gedachten te bannen. Friet met mosselen en ne Jupiler, Filip Dewinter honinggestroopt op ne mierenhoop, een wereld zonder god, gratis openbare toiletten,...de typische en simpele dingen in´t leven.
De inspanning loont de moeite want de camping en de baai zijn onbeschrijfelijk mooi.

Wordt vervolgd (het is laat)

Fietstochtje langs de baaien van Auckland

Goeiendag,
We zijn vanmorgen met het gezinnetje van ons gasthuisje in de gegoede suburbs van Auckland naar het centrum gefietst. Een tochtje van ongeveer 40 km dat uitstekend diende als proefrit om de verkeersreglementen en het rijgedrag van de kiwis te testen. Uiteraard maakt het links rijden het er niet gemakkelijker op maar dat zijn we gewend van in Ierland. Sommige voorransgregeltjes zijn absurd en ronduit gevaarlijk dus daar moeten we attent op zijn maar het ergste was het rijgedrag van de Nieuw Zeelanders. We waren onaangenaam verrast dat ze zo erg of erger rijden als de Spanjaarden en totaal geen rekening houden met fietsers. Meer nog, ze lijken ons puur als een obstakel te behandelen en reageren geergerd op je aanwezigheid. Dit egocentrisch, asociaal en macho gedrag kan je van heethoofdige Spanjaarden verwachten maar het was een ware schok dit soort behandeling te krijgen van de anders zo rustige en enorm vriendelijke en tolerante Kiwis.
De rit gaat via een rijke blanke woonwijk vol joggende, eeuwig jong zijn willende huisvrouwen met iPod, perfekte nagels en blonde wapperende haren terwijl hun aderende benen en stalen blik getuigen van wel heel veel levenservaring dan ze laten doorschijnen. Het zijn die trutten die ons in hun dikke jeep omverrijden. Joggen mag, fietsen kan niet.
Het gaat stevig op en neer langs prachtige houten huizen met grote ramen en voltropische tuinen van intens licht en donkergroen. Exotische planten met Maori namen onder met mos bedekte eiken en monsterachtige ficussen. Het is alsof de natuur een plantensoort heeft uitgevonden voor elk vrij plekje tussen aarde en hemel.
Een korte afdaling brengt ons uiteindelijk tot aan het strand wat nog het meest lijkt op een Engelse badplaats met de ingredienten van een tropisch eiland. Japanse pickups, Chinese takeaways, Pakistaanse Dairies (minimarket), Duitse toeristen (leider uberall aanwezig), en uiteraard kiwis die op zondag met hun kinderen een wandeling op het strand komen maken. Dit is het snobberige Auckland. Zeilbootjes en sjachrijnige rijke dikkenekken die ons verder helemaal niet lastig vallen. We fietsen verder via een fietspad richting Auckland centrum dat zo'n 15 km verder Noord ligt. Aan de horizon verder uit in zee ligt een eiland, Rangitoto, dat onbewoond en onbebouwd is. Het is een natuurreservaat en oude vulkaan waar nog oude Maori rotstekeningen bestaan. Woensdag nemen we de ferry daarheen.
Naargelang we het centrum naderen krijgen we de imposante skyline van Auckland te zien met de beruchte Skytower. We komen voorbij zeilhavens en mooie baaitjes, het lijkt een beetje op de Cote d'Azur dus we razen verder.

Het centrum van Auckland stelt op zich niet veel voor maar omdat het zo anders is vinden we het toch leuk en geven onze ogen de kost aan onnoemenswaardige dingen.

De terugweg is langs glooiende weilanden vol schaapjes en palmbomen...Ireland in the tropics. Via dezelfde snobbenwijk komen we thuis aan waar we chili con carne gaan eten en mijn bord staat al op tafel. Smakelijk

Rotorua to Waikite Valley

Het is moeilijk om afscheid te nemen van Rotorua. We zijn hier uiteindelijk vijf dagen gebleven, gedeeltelijk vanwege het slechte weer en een kapotte fiets, maar vooral omdat er hier zoveel te beleven en te zien is in deze zeer gezellige stad, met zijn modderbaden, geisers en warmwaterbronnen. Het dansen en zingen van de

Maori’s , Paradise Valley, Redwoods mountainbiken, The Government Garden en museum, Okere Falls enz.

Voeg daarbij de onvergetelijke Rotorua gastvrijheid van onze Forest and Bird vrienden en de geweldige ervaring om met kinderen te kunnen spreken over onze reis. Wat we hier beleven is ongelooflijk. En Ella, zij is steeds de ster van het gezelschap en heeft in Jorg een perfecte vriend gevonden. Rotorua is voor haar één grote speeltuin. Zelfs bij het Maori dans -en zang spektakel had ze de tijd van haar leven. Toen de mannen de Haka uitvoerden was ze helemaal niet bang en begon zelf haar tong uit te steken.
De zon schijnt volop als we vanuit Paradise Valley vertrekken . We volgen de snelweg ongeveer 15 km en nemen dan voornamelijk de zijwegen in de richting van Waikite Valley. Smalle en kronkelende wegen door groene heuvels. Vanessa vliegt over de weg, ik kan haar nauwelijks bijhouden. Ik klim langzaam naar boven en als ik haar heb ingehaald is zij al rustig bezig was met de voorbereiding van de lunch onder een grote dennenboom in de tuin van een boerderij. Het is warm. Een hond komt dichterbij om te zien of hij iets van onze lunch kan stelen, maar Ella is niet akkoord.

Volgens onze kaart moet er hier in de buurt een camping zijn, maar als we aan het kruispunt aankomen waar de camping zou moeten zijn, vinden we niets. Wij rijden nog zo’n 5 km verder en jawel daar is de Waikite Valley Camping. Terwijl we onze tent opzetten, zo ongeveer 5m naast een “hot stream” van 97 gr. brandt de zon meedogenloos. De faciliteiten op deze kleine schilderachtige camping zijn verbazingwekkend. Er zijn tenminste 8 warme zwembaden die schommelen tussen 27 en 42 graden. Het stomende, hete water uit de “steam” wordt doorgesluisd naar een kunstmatig gecreëerde cascade die dient om het water afkoelen. Voordat het water naar de zwembaden gaat, wordt het eerst in de lucht geworpen om het nog meer af te koelen en mondt dan uit in het eerste en het heetste zwembad. Dit is een buitengewone plaats om te verblijven, een onwezenlijk mooi stukje paradijs. Ella is niet uit het zwembad te krijgen.