vanochtend heb ik een bezoek gebracht aan het Redwoods Park met zijn wereldberoemde, prachtig aangelegde mountainbike circuit. Dit park wordt weleens het Disneyland voor mountainbikers genoemd en als je een paar van die paden geprobeerd hebt begrijp je waarom.
De paden zijn verdeeld volgens moeilijkheidsgraad van gemakkelijk, over moeilijk tot zeer moeilijk. Sommige gedeelten zijn erg zwaar en na 3 uur ben ik uitgeput. Ik ben nochtans begonnen met de gemakkelijke paden om dan geleidelijk over te schakelen naar de moeilijkere paden, maar ik heb meer dan eens moeten afstappen. Sommige stukken zijn voor suïcidale maniakken en ik ben niet van plan om mijn rug te breken. Een van de moeilijkste paden heet de "Rockdrop". Ik ben eerst een kijkje gaan nemen en kan niet begrijpen dat iemand wil afdalen van deze rots, absolute waanzin. Ik heb uiteindelijk heel erg genoten van deze vrij lange fietstocht, zo lang zelfs dat mijn schoenen kapot zijn en ik nieuwe heb moeten kopen.
Ik ben net op tijd terug om naar Jorg’s school te gaan waar wij ook zijn uitgenodigd om te komen praten met de kinderen van zijn klas over onze reis. Alweer een geweldige ervaring en het aantal vragen die deze kinderen stellen, maakt het zeker de moeite waard. Ik hoop dat we onze boodschap hebben kunnen overbrengen aan een aantal kinderen, dat fietsen echt cool is, het houdt je fit en het is erg leuk. We hebben ons laatste diner bij ons gastkoppel en hoewel het erg aanlokkelijk is om te blijven, moeten we nu toch echt verder.
maandag 7 december 2009
zondag 6 december 2009
Rotorua day 4
Vandaag gaan we naar Te Puia, een soort openluchtmuseum met warm waterbaden, modderbaden en geisers, maar het is vooral een plaats waar wordt aangetoond hoe belangrijk de Maori cultuur was en is. Hier zie je op een natuurgetrouwe manier hoe het leven in Nieuw Zeeland was voor de eerste kolonisten arriveerden. Je kan een Maori dorp bezichtigen en in het museum kan je kennis maken met de geschiedenis van de Maori’s. De Maori hebben geen geschreven taal, daarom zijn hun beelden en houtsnijwerk zo belangrijk om hun cultuur te kunnen begrijpen. Er worden hier ook workshops houtsnijden gegeven.
Op hetzelfde terrein zijn er tal van modderbaden, warmwaterbronnen en een geiser die we zien uitbarsten. Het is erg griezelig om in een gebied te lopen vol met gaten in de aarde waaruit stoom komt gespoten. Het is moeilijk te geloven dat deze chemische stoffen zo’n heldere kleuren kunnen produceren op de bodem en de rotsen. Al die verschillende kleuren ontstaan uit zwavel, alkalische en andere mineralen en chemische componenten allemaal stoffen die uit de bodem borrelen.
We nemen de bus terug naar de stad en wandelen door de The Government Garden en bezoeken een museum, gehuisvest in een prachtig koloniaal gebouw, zeker de moeite waard.
Na een lange en volle dag hebben wij de perfecte finale, opnieuw een lekker diner bij onze gastkoppel.
Op hetzelfde terrein zijn er tal van modderbaden, warmwaterbronnen en een geiser die we zien uitbarsten. Het is erg griezelig om in een gebied te lopen vol met gaten in de aarde waaruit stoom komt gespoten. Het is moeilijk te geloven dat deze chemische stoffen zo’n heldere kleuren kunnen produceren op de bodem en de rotsen. Al die verschillende kleuren ontstaan uit zwavel, alkalische en andere mineralen en chemische componenten allemaal stoffen die uit de bodem borrelen.
We nemen de bus terug naar de stad en wandelen door de The Government Garden en bezoeken een museum, gehuisvest in een prachtig koloniaal gebouw, zeker de moeite waard.
Na een lange en volle dag hebben wij de perfecte finale, opnieuw een lekker diner bij onze gastkoppel.
zaterdag 5 december 2009
Rotorua day 3
Dag nummer 3 in Rotorua maken we kennis met een koppel, Pier en Volna uit Zuid-Afrika, het zijn leden van Forest and Bird en zij bieden ons een plaats aan om te overnachten. We krijgen ook nog andere aanbiedingen, maar we besluiten toch om de eerste camping te nemen die we tegenkomen. We verblijven twee dagen op deze camping als we toch maar besluiten, omwille van de vele regen, hun aanbod aan te nemen. We verhuizen naar Paradise Valley
Vanaf het eerste moment voelen we dat we welkom zijn bij Pier en Volna. Pier heeft zelfs een “trolley” geregeld om ons op te halen.
We installeren ons in hun prachtige huis. Volna neemt ons mee naar Okere Falls in de buurt van Rotorua en nemen deel aan de betogingen die worden georganiseerd om de afsluiting van de Kaituna rivier te voorkomen. Op de projecten-pagina zullen we meer informatie zetten over dit onderwerp.
We dineren heerlijk met Pier, Volna en hun zoon Jorg."
Vanaf het eerste moment voelen we dat we welkom zijn bij Pier en Volna. Pier heeft zelfs een “trolley” geregeld om ons op te halen.
We installeren ons in hun prachtige huis. Volna neemt ons mee naar Okere Falls in de buurt van Rotorua en nemen deel aan de betogingen die worden georganiseerd om de afsluiting van de Kaituna rivier te voorkomen. Op de projecten-pagina zullen we meer informatie zetten over dit onderwerp.
We dineren heerlijk met Pier, Volna en hun zoon Jorg."
donderdag 3 december 2009
Okoroire to Rotorua
Het weer is uitstekend vandaag en we starten met een goed gevoel aan onze fietstocht. De prachtige weg van Okoroire tot de hoofdweg gaat via een golfbaan en een prachtig groen landschap.
Op de grote baan zelf is het een ander paar mouwen. Deze brede banen zijn blijkbaar alleen gemaakt voor snelle auto’s en vrachtwagens. De bermen langs de weg zijn vrijgemaakt van alle mogelijke obstakels en ook planten en struiken zijn weggehaald om de zichtbaarheid te verbeteren en om te voorkomen dat er dingen op het wegdek belanden. Allemaal uitstekend als je met de auto rijdt maar niet erg mooi als je aan het fietsen bent. De kleinere wegen laten je toe om meer contact te hebben met de natuur, je bent er als het ware door omringd
Nogmaals, Vanessa lijkt zich niet te veel zorgen te maken, maar ik haat het fietsen op deze wegen. Ik begrijp niet waarom iemand bij zijn volle verstand het plezierig vindt om op een weg te fietsen waar auto’s en vrachtwagens je voorbij vliegen aan 100km/u. Het maakt me erg zenuwachtig.
De snelweg 5 in Rotorua is een lange, geleidelijke klim. Vanaf de top blijft het zo’n beetje op en neer gaan totdat de echte afdaling begint. Voor we goed en wel aan de afdaling kunnen beginnen begint het plots hevig te regenen. We zoeken en vinden onderdak op een nabijgelegen boerderij. Het ziet er hier verlaten uit, maar er blijken toch enkele mensen aanwezig te zijn, die het niet erg vinden dat we blijven schuilen voor de regen. Ze lijken geen interesse te hebben in een babbeltje met ons, geen probleem. Later bij aankomst in Rotorua zijn we totaal uitgeput, nat, nerveus en lastig van teveel chauffeurs die te dicht passeren. Ik heb in ieder geval genoeg van die “snelle wegen”, hier kan ik niet van genieten.
We zoeken snel een camping en huren een hut. Het regent weer pijpenstelen en we verkiezen een beetje luxe. De hut heeft een dubbel bed, een keuken en een TV!
Rotorua is een beetje een vreemde plaats. Overal waar je komt zie je vulkanische en thermische activiteit. Op de camping zelf, op slechts 10 meter van onze hut, is er een gat in de bodem waarin je de borrelende modder en de stijgende stoom kunt zien. Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken. Is het ok om deze stoom in te ademen? Hoe hoog is de temperatuur? Waar komt het vandaan en hoe ontstaat het? Misschien verdwijnt zo meteen de grond onder ons en zijn we gebarbecued in twee seconden. In plaats van weg te lopen, doen we als alle Kiwi's doen, we ontspannen en zeggen "good as gold".
Op de grote baan zelf is het een ander paar mouwen. Deze brede banen zijn blijkbaar alleen gemaakt voor snelle auto’s en vrachtwagens. De bermen langs de weg zijn vrijgemaakt van alle mogelijke obstakels en ook planten en struiken zijn weggehaald om de zichtbaarheid te verbeteren en om te voorkomen dat er dingen op het wegdek belanden. Allemaal uitstekend als je met de auto rijdt maar niet erg mooi als je aan het fietsen bent. De kleinere wegen laten je toe om meer contact te hebben met de natuur, je bent er als het ware door omringd
Nogmaals, Vanessa lijkt zich niet te veel zorgen te maken, maar ik haat het fietsen op deze wegen. Ik begrijp niet waarom iemand bij zijn volle verstand het plezierig vindt om op een weg te fietsen waar auto’s en vrachtwagens je voorbij vliegen aan 100km/u. Het maakt me erg zenuwachtig.
De snelweg 5 in Rotorua is een lange, geleidelijke klim. Vanaf de top blijft het zo’n beetje op en neer gaan totdat de echte afdaling begint. Voor we goed en wel aan de afdaling kunnen beginnen begint het plots hevig te regenen. We zoeken en vinden onderdak op een nabijgelegen boerderij. Het ziet er hier verlaten uit, maar er blijken toch enkele mensen aanwezig te zijn, die het niet erg vinden dat we blijven schuilen voor de regen. Ze lijken geen interesse te hebben in een babbeltje met ons, geen probleem. Later bij aankomst in Rotorua zijn we totaal uitgeput, nat, nerveus en lastig van teveel chauffeurs die te dicht passeren. Ik heb in ieder geval genoeg van die “snelle wegen”, hier kan ik niet van genieten.
We zoeken snel een camping en huren een hut. Het regent weer pijpenstelen en we verkiezen een beetje luxe. De hut heeft een dubbel bed, een keuken en een TV!
Rotorua is een beetje een vreemde plaats. Overal waar je komt zie je vulkanische en thermische activiteit. Op de camping zelf, op slechts 10 meter van onze hut, is er een gat in de bodem waarin je de borrelende modder en de stijgende stoom kunt zien. Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken. Is het ok om deze stoom in te ademen? Hoe hoog is de temperatuur? Waar komt het vandaan en hoe ontstaat het? Misschien verdwijnt zo meteen de grond onder ons en zijn we gebarbecued in twee seconden. In plaats van weg te lopen, doen we als alle Kiwi's doen, we ontspannen en zeggen "good as gold".
woensdag 2 december 2009
Okaiura to Okoirore
De steeds weerkerende elementen zoals wind en regen, de smalle, drukke wegen en grote vrachtwagens zijn een nachtmerrie voor fietsers……
Vandaag was onze nachtmerrie compleet door de grote vrachtwagens die ons letterlijk van de baan reden en de regen die ons tot volledig doorweekte en verzopen kippen maakte….
In het begin leek het nog niet zo erg maar als de motregen verandert in zware regen en we voorbij Matamata rijden ziet de lucht er zo bedreigend uit dat we alle hoop om vandaag nog droog te blijven moeten laten varen. Ons hoofddoel is nu
om zo snel mogelijk Okoroire proberen te bereiken.
Gelukkig zijn de plattelandswegen in deze regio heel vlak en kunnen we snel fietsen, alleen moesten we nog zo’n 15 km via de snelweg rijden en dat is verschrikkelijk. Tot twee keer toe word ik bijna van de weg geblazen door zware vrachtwagens en dat is heel beangstigend. Sommige vrachtwagenchauffeurs beseffen echt niet dat, als ze ons van zo dichtbij passeren aan 100km/u. dat alleen al door de enorme luchtverplaatsing die deze monsters veroorzaken ze ons van de weg kunnen blazen.
Opnieuw proberen we om zoveel mogelijk zijwegen te nemen maar het regent zo hard dat we amper nog iets kunnen zien. We blijken dan ook nog een beetje verdwaald te zijn en vragen aan een boer of hij hier in de buurt een camping weet. Blijkt dat we er vlak voor staan, maar door de regen kunnen we ze niet zien. Er is hier echter ook een hotel, dus besluiten we om een hotelkamer te nemen zodat we onze spullen kunnen laten drogen. Er staat hier zo’n klein verwarmingkske dat na een tijdje naar verbrand haar begint te ruiken maar onze kledij krijgen we wel droog.
Het hotel zou echt de set van Fawlty Towers kunnen zijn, retro stijl die in de jaren ‘70 wel hip moet geweest zijn en de eigenaar/boer/jager is echt een man met een karakter, dat geschikt is om miljoenen verhalen over te vertellen. Vanessa en ik hebben daar 2 gigantische hamburgers gegeten en een paar biertjes gedronken om het slechte weer en de gevaren van het verkeer van vandaag te vergeten. Ella houdt van het leven in het hotel. Ze loopt voortdurend door de bar, de foyer en het restaurant en er zijn zoveel nieuwe dingen voor haar om te ontdekken zoals; de bar met al die flessen, de biljarttafel, het rendier en het hoofd van de wilde beer aan de muur, de landschapschilderijen,….
Vanessa maakt zich niet zoveel zorgen over het rijden op de weg, maar ik wel. Ik heb er echt moeite mee om de weg op te gaan zonder te denken aan alle verkeer en hoe onveilig het wel niet is. Morgen moeten we 40 km de snelweg op en ik kijk er niet naar uit.
Vandaag was onze nachtmerrie compleet door de grote vrachtwagens die ons letterlijk van de baan reden en de regen die ons tot volledig doorweekte en verzopen kippen maakte….
In het begin leek het nog niet zo erg maar als de motregen verandert in zware regen en we voorbij Matamata rijden ziet de lucht er zo bedreigend uit dat we alle hoop om vandaag nog droog te blijven moeten laten varen. Ons hoofddoel is nu
om zo snel mogelijk Okoroire proberen te bereiken.
Gelukkig zijn de plattelandswegen in deze regio heel vlak en kunnen we snel fietsen, alleen moesten we nog zo’n 15 km via de snelweg rijden en dat is verschrikkelijk. Tot twee keer toe word ik bijna van de weg geblazen door zware vrachtwagens en dat is heel beangstigend. Sommige vrachtwagenchauffeurs beseffen echt niet dat, als ze ons van zo dichtbij passeren aan 100km/u. dat alleen al door de enorme luchtverplaatsing die deze monsters veroorzaken ze ons van de weg kunnen blazen.
Opnieuw proberen we om zoveel mogelijk zijwegen te nemen maar het regent zo hard dat we amper nog iets kunnen zien. We blijken dan ook nog een beetje verdwaald te zijn en vragen aan een boer of hij hier in de buurt een camping weet. Blijkt dat we er vlak voor staan, maar door de regen kunnen we ze niet zien. Er is hier echter ook een hotel, dus besluiten we om een hotelkamer te nemen zodat we onze spullen kunnen laten drogen. Er staat hier zo’n klein verwarmingkske dat na een tijdje naar verbrand haar begint te ruiken maar onze kledij krijgen we wel droog.
Het hotel zou echt de set van Fawlty Towers kunnen zijn, retro stijl die in de jaren ‘70 wel hip moet geweest zijn en de eigenaar/boer/jager is echt een man met een karakter, dat geschikt is om miljoenen verhalen over te vertellen. Vanessa en ik hebben daar 2 gigantische hamburgers gegeten en een paar biertjes gedronken om het slechte weer en de gevaren van het verkeer van vandaag te vergeten. Ella houdt van het leven in het hotel. Ze loopt voortdurend door de bar, de foyer en het restaurant en er zijn zoveel nieuwe dingen voor haar om te ontdekken zoals; de bar met al die flessen, de biljarttafel, het rendier en het hoofd van de wilde beer aan de muur, de landschapschilderijen,….
Vanessa maakt zich niet zoveel zorgen over het rijden op de weg, maar ik wel. Ik heb er echt moeite mee om de weg op te gaan zonder te denken aan alle verkeer en hoe onveilig het wel niet is. Morgen moeten we 40 km de snelweg op en ik kijk er niet naar uit.
dinsdag 1 december 2009
Te Aroha to Okaiua
Gisteren hebben we onze vrije dag doorgebracht in het hutje dat we gehuurd hebben voor één nacht. Het regende de ganse dag en we voelden ons als zombies op de verlaten camping. Gelukkig zorgt Ella voor animatie!
Vandaag willen we verder trekken richting Rotorua. Het weer ziet er niet goed uit, maar we willen toch vertrekken al is het met de moed in onze schoenen. Er hangen overal wolken en je kan over de vlaktes in het westen en de bergen in het oosten zien hoe hard het reeds regent. Dat ziet er niet best uit…..
We spreken af dat we enkel ’s ochtends fietsen om te vermijden dat we te nat worden. Onze volgende bestemming is dus Okaiua, geen dorp maar een camping naast warmwaterbronnen.
We wilden eigenlijk de “Gordon Road” nemen, maar aan de voet van de berg kunnen we de regenvlagen al zien aankomen.
We besluiten dan maar een weg te nemen, die parallel loopt met de Gordon Road en deze beslissing heeft ons droog gehouden. Overal regen behalve daar waar wij fietsen, nie te geloven toch?
We komen vroeger dan voorzien op de camping aan en we zouden eventueel nog wat langer kunnen fietsen maar we willen de weergoden niet uitdagen en checken ons in. We krijgen bezoek van onze vrienden Luke, Nina en Ellis en krijgen voor de rest van de dag alleen maar regen, regen, regen…..
Gelukkig zijn we niet verder gereden.
Vandaag willen we verder trekken richting Rotorua. Het weer ziet er niet goed uit, maar we willen toch vertrekken al is het met de moed in onze schoenen. Er hangen overal wolken en je kan over de vlaktes in het westen en de bergen in het oosten zien hoe hard het reeds regent. Dat ziet er niet best uit…..
We spreken af dat we enkel ’s ochtends fietsen om te vermijden dat we te nat worden. Onze volgende bestemming is dus Okaiua, geen dorp maar een camping naast warmwaterbronnen.
We wilden eigenlijk de “Gordon Road” nemen, maar aan de voet van de berg kunnen we de regenvlagen al zien aankomen.
We besluiten dan maar een weg te nemen, die parallel loopt met de Gordon Road en deze beslissing heeft ons droog gehouden. Overal regen behalve daar waar wij fietsen, nie te geloven toch?
We komen vroeger dan voorzien op de camping aan en we zouden eventueel nog wat langer kunnen fietsen maar we willen de weergoden niet uitdagen en checken ons in. We krijgen bezoek van onze vrienden Luke, Nina en Ellis en krijgen voor de rest van de dag alleen maar regen, regen, regen…..
Gelukkig zijn we niet verder gereden.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
