We vertrokken deze ochtend in deprimerende motregen maar de weg was vlak. Eens we aankwamen bij Paeroa veranderde de motregen in een hevige regenbui en het zag er niet al te best uit. Voorbij Paeroa zijn we van de snelweg gegaan en hebben een alternatieve weg genomen en toen is het gestopt met regenen. Een lange, rechte en vlakke weg met een dramatische omgeving terwijl de wolken de bergtoppen van Kaimai Range ontluikten. Het was een heel indrukwekkend zicht; terwijl we door een heel brede vallei fietsten, kwamen de Kaimai bergen op uit het niets. We kwamen toe in Te Aroha, een schattig klein stadje met warmwaterbronnen en een interessante geschiedenis. Een paar prachtige gebouwen in oude koloniaalse stijl maar we moesten doorrijden naar de camping voor het terug begon te regenen. We deden enkel de boodschappen en toen we aankwamen op de camping besloten we een hutje te nemen ipv de tent op te zetten. In de late namiddag hebben we een warm bad genomen in één van de warmwaterbronnen ter plaatse, met de bergen op de achtergrond, een ongelooflijk gevoel na 7 dagen non stop fietsen. Een buitenbad, het water is 40°C met uitzicht op de Kaimai Range. Een Belgisch biertje zou me helemaal een hemels gevoel gegeven hebben. Morgen nemen een dagje vrij.
zondag 29 november 2009
zaterdag 28 november 2009
Waihi to Karangahake
Alvorens ons vertrek richting Karangahake, bood een lokaal fieterskoppel ons een overnachtingsplaats en goed advies aan betreft een alternatieve route om de snelweg te vermijden.
We hebben alternatieve wegen genomen helemaal tot in Karangahake en het maakte de rit een stuk aangenamer. Via Endowmnent Strett fietsten we parallel met de snelweg. Het landschap is niet zo spectaculair maar het was wel een mooie, aangename rit. Na zo’n 15 km, draait de weg opnieuw richting snelweg, maar net daarvoor hebben we een weg genomen die kruist met de Karangahake Gorge. Hoewel het pad vrij moeilijk was, het bleef wel heel aangenaam om zonder verkeer te fietsten. Onze persoonlijke adviseurs hadden ons verwittigd dat er een lange, donkere tunnel van 1 km was, maar niets kon ons voorbereiden op wat er zou komen. Er was amper plaats voor de karretjes in deze pikdonkere en natte tunnel. Wat een sensatie! Ella was de hele weg aan het zingen en roepen en wij deden gewoon met haar mee. Het leek oneindig te zijn en toen we eindelijk terug aan het daglicht kwamen leek de brug voor ons nog smaller te zijn. Vanessa had 30 cm aan elke zijde van het karretje, perfect. Om van het pad af te raken moesten we de karretjes over de omheining zetten…. Alweer een fantastisch fiets avontuur in de spectaculaire omgeving van Karangahake Gorge.
In de namiddag hebben we wat tijd doorgebracht met onze gastheren op de boerderij en hoewel Ella zich toch bleek te amuseren, werd elk dier dat groter was dan een konijn aanzien als een serieuze bedreiging en werd onder geen enkel beding benaderd. Het weer werd vies.
Er was nog tijd voor een wandeling door de spectaculaire kloof. Het pad neemt je mee via een hangbrug langs de oude treinsporen en goudmijnen die er vroeger waren. Het is een vrij eigenaardige plaats en zeker omweg waard.
We hadden een gezellige diner met onze nieuwe vrienden en hadden het geluk om opnieuw in een echt bed te slapen!
We zijn ontvangen en verzorgd als koningen die namiddag bij onze gasten thuis in Karangahake. Bedankt voor de leuke tijd, fantastisch eten, goed fietsadvies en een heel lief speelkameraadje voor Ella. We hopen jullie terug te zien in Barcelona om daar samen een paar fietsroutes te doen. We hebben in een bed geslapen… alweer!!!
We hebben alternatieve wegen genomen helemaal tot in Karangahake en het maakte de rit een stuk aangenamer. Via Endowmnent Strett fietsten we parallel met de snelweg. Het landschap is niet zo spectaculair maar het was wel een mooie, aangename rit. Na zo’n 15 km, draait de weg opnieuw richting snelweg, maar net daarvoor hebben we een weg genomen die kruist met de Karangahake Gorge. Hoewel het pad vrij moeilijk was, het bleef wel heel aangenaam om zonder verkeer te fietsten. Onze persoonlijke adviseurs hadden ons verwittigd dat er een lange, donkere tunnel van 1 km was, maar niets kon ons voorbereiden op wat er zou komen. Er was amper plaats voor de karretjes in deze pikdonkere en natte tunnel. Wat een sensatie! Ella was de hele weg aan het zingen en roepen en wij deden gewoon met haar mee. Het leek oneindig te zijn en toen we eindelijk terug aan het daglicht kwamen leek de brug voor ons nog smaller te zijn. Vanessa had 30 cm aan elke zijde van het karretje, perfect. Om van het pad af te raken moesten we de karretjes over de omheining zetten…. Alweer een fantastisch fiets avontuur in de spectaculaire omgeving van Karangahake Gorge.
In de namiddag hebben we wat tijd doorgebracht met onze gastheren op de boerderij en hoewel Ella zich toch bleek te amuseren, werd elk dier dat groter was dan een konijn aanzien als een serieuze bedreiging en werd onder geen enkel beding benaderd. Het weer werd vies.
Er was nog tijd voor een wandeling door de spectaculaire kloof. Het pad neemt je mee via een hangbrug langs de oude treinsporen en goudmijnen die er vroeger waren. Het is een vrij eigenaardige plaats en zeker omweg waard.
We hadden een gezellige diner met onze nieuwe vrienden en hadden het geluk om opnieuw in een echt bed te slapen!
We zijn ontvangen en verzorgd als koningen die namiddag bij onze gasten thuis in Karangahake. Bedankt voor de leuke tijd, fantastisch eten, goed fietsadvies en een heel lief speelkameraadje voor Ella. We hopen jullie terug te zien in Barcelona om daar samen een paar fietsroutes te doen. We hebben in een bed geslapen… alweer!!!
vrijdag 27 november 2009
Whangamata to Waihi
Vandaag was een stuk makkelijker dan gedacht. De eerste 15 kilometers waren redelijk vlak en leuk om te fietsen. Er is een grote heuvel alvorens je de stad binnenkomt maar we vonden het geweldig! We waren er heel snel en de camping van Waihi is heel mooi. We zetten de tent op naast een kleine stroom, wat misschien niet het beste idee was aangezien het daar vol zandvliegen zat.
In het begin merk je ze niet op maar van de moment dat je gaat liggen in de tent krijg je de eerste beten. Ik denk dat de eerste vlieg die komt bijten, dan al zijn maten gaat halen om dan kwaadaardig aan te vallen! Wie weet, misschien zijn ze kwaad omdat we onze tent gezet hebben op de plaats waar ze normaal gezien ’s avonds een kaartje leggen. Ik zou ook kwaad zijn!
In het begin merk je ze niet op maar van de moment dat je gaat liggen in de tent krijg je de eerste beten. Ik denk dat de eerste vlieg die komt bijten, dan al zijn maten gaat halen om dan kwaadaardig aan te vallen! Wie weet, misschien zijn ze kwaad omdat we onze tent gezet hebben op de plaats waar ze normaal gezien ’s avonds een kaartje leggen. Ik zou ook kwaad zijn!
donderdag 26 november 2009
Tairua to Whangamata
Als je fietst, mag je niets voor vanzelfsprekend nemen. We zullen Tairua altijd blijven herinneren voor zijn vriendelijke mensen die wij mochten ontmoeten, en de laatste drie dagen waren subliem! Door de mensen, de omgeving, de stranden, het perfecte weer en fantastische fietswegen voelden we ons de gelukkigste familie op deze planeet! Vertrekken in Tairua was waarschijnlijk een van de moeilijkste beslissingen die we hebben moeten maken maar zonder camping en de drang om verder te gaan, zijn we op onze fietsen gesprongen richting Whangamata. We voelden ons fantastisch na het geluk en de fantastische tijd van de laatste 3 dagen maar het weer zou ons een realitycheck geven. We waren de stad nog maar net uit of belachelijk sterke tegenwind kwam op. We worstelen om vooruit te geraken, zelfs bij het dalen. Soms fietsten we zelfs maar 8km/u bij een afdaling! De eerste 10 kilometers waren verschrikkelijk, met sterke windstoten die ons constant van de weg probeerden te blazen. Toen we bij het kruispunt kwamen om de snelweg op te gaan, zag Vanessa dat een wijzer aangaf dat Whangamata 22 km, terwijl onze kaart 14 km zei. Na 10 km van afzien in de wind, was dit het laatste wat we nodig hadden. We stopten om even te rusten en zagen toen dat we niet alleen een langere rit voor de boeg hadden maar dat de weg ook naar boven ging.
Terwijl we met veel moeite de energie en de moraal zochten om verder te gaan, stopten er een Australisch koppel dat we hadden leren kennen in Whitianga en zij vergezelden ons tijdens onze geïmproviseerde rustpauze. Een paar keer goe lachen, aanmoedigende woorden en energierepen ‘made in Australia’ was wat we nodig hadden. Een grote danku aan onze Aussie vrienden! Geloof het of niet, hoewel het een zware en lange klim was, hadden we weinig moeite om deze te overwinnen. De omgeving is hier redelijk dramatisch, met veel dennenwoud voor de houtindustrie. Op plaatsen waar het hout net is weggehaald, missen de bergflanken bomen en lijken alsof ze gebombardeerd werden. Niet echt een mooi zicht maar om een of ander reden genoot ik er toch van. Misschien omdat het zo verschillend was van wat we al gezien hadden en houtindustrie op zo’n grote schaal is toch echt wel indrukwekkend. Dennenbossen zijn niet eigen aan Nieuw Zeeland en de meeste conservatieven zouden ze het liefst vervangen door hun eigen bossen en ik begrijp dat wel maar moet toch toegeven dat ik die dennenbossen geweldig vind. Het aroma is fantastisch en het doet me denken aan het zuiden van België. Een statige dennenboom met het lange gras, deze bossen hebben een specifieke vorm van stilte en mystiek.
Na de klim hebben we geluncht onder een paar reusachtige dennenbomen alvorens de laatste 10 kilometers te volbrengen. Voor de eerste keer op onze rit, had ik last van verzuring in de benen en voelde ik me erg zwak. Vanessa was nog steeds goed aan het rijden en Ella was aan het zingen in haar karretje maar ik was aan het worstelen helemaal tot in Whangamata.
Er is niks mis met Whangamata maar ik heb het bekeken door de ogen van een uitgeputte fietser. Ik moest ergens de energie vinden om onze tent op te zetten en eten te gaan halen voor het avondeten. Ik vond de camping niks, en de stad ook nie. Het werd allemaal erg vreemd nadat we de tent opgezet hadden en in de stad waren geweest. We kwamen een koppel tegen dat we al een paar keer eerder waren tegengekomen, één keer zelfs helemaal in het noorden in Mangonui. Zij boden ons aan om bij hen te logeren en dus wij terug naar de camping om de tent te gaan halen. Tegen die tijd had ik alweer terug energie en we hebben een fantastische avond gehad, een heerlijk diner en een echt bed om in te slapen. Ella had een vreselijke nacht.
Ik ben er zeker van dat we onze vrienden Daniel, Tina en hun schattige zoon Fritz nog zullen terugzien!
Terwijl we met veel moeite de energie en de moraal zochten om verder te gaan, stopten er een Australisch koppel dat we hadden leren kennen in Whitianga en zij vergezelden ons tijdens onze geïmproviseerde rustpauze. Een paar keer goe lachen, aanmoedigende woorden en energierepen ‘made in Australia’ was wat we nodig hadden. Een grote danku aan onze Aussie vrienden! Geloof het of niet, hoewel het een zware en lange klim was, hadden we weinig moeite om deze te overwinnen. De omgeving is hier redelijk dramatisch, met veel dennenwoud voor de houtindustrie. Op plaatsen waar het hout net is weggehaald, missen de bergflanken bomen en lijken alsof ze gebombardeerd werden. Niet echt een mooi zicht maar om een of ander reden genoot ik er toch van. Misschien omdat het zo verschillend was van wat we al gezien hadden en houtindustrie op zo’n grote schaal is toch echt wel indrukwekkend. Dennenbossen zijn niet eigen aan Nieuw Zeeland en de meeste conservatieven zouden ze het liefst vervangen door hun eigen bossen en ik begrijp dat wel maar moet toch toegeven dat ik die dennenbossen geweldig vind. Het aroma is fantastisch en het doet me denken aan het zuiden van België. Een statige dennenboom met het lange gras, deze bossen hebben een specifieke vorm van stilte en mystiek.
Na de klim hebben we geluncht onder een paar reusachtige dennenbomen alvorens de laatste 10 kilometers te volbrengen. Voor de eerste keer op onze rit, had ik last van verzuring in de benen en voelde ik me erg zwak. Vanessa was nog steeds goed aan het rijden en Ella was aan het zingen in haar karretje maar ik was aan het worstelen helemaal tot in Whangamata.
Er is niks mis met Whangamata maar ik heb het bekeken door de ogen van een uitgeputte fietser. Ik moest ergens de energie vinden om onze tent op te zetten en eten te gaan halen voor het avondeten. Ik vond de camping niks, en de stad ook nie. Het werd allemaal erg vreemd nadat we de tent opgezet hadden en in de stad waren geweest. We kwamen een koppel tegen dat we al een paar keer eerder waren tegengekomen, één keer zelfs helemaal in het noorden in Mangonui. Zij boden ons aan om bij hen te logeren en dus wij terug naar de camping om de tent te gaan halen. Tegen die tijd had ik alweer terug energie en we hebben een fantastische avond gehad, een heerlijk diner en een echt bed om in te slapen. Ella had een vreselijke nacht.
Ik ben er zeker van dat we onze vrienden Daniel, Tina en hun schattige zoon Fritz nog zullen terugzien!
woensdag 25 november 2009
Hahei to Tairua
Fietsen van Hahei naar Tairua via de Link Road en Hot Water Beach Road om daarna weer terug te kome op snelweg 25 is ongelooflijk! Er is een grote heuvel te beklimmen alvorens je Tairua binnenkomt maar de omgeving daarvoor is gewoonweg prachtig!
We hadden de bergen van Coromandel met de Pinaccles aan de horizon tijdens de ganse rit en we vergaten gewoonweg dat we aan het fietsen waren. Eens we terug op de snelweg waren begon de weg langzaam te hellen. In het begin is het een geleidelijke klim maar al snel begon het een lastige beklimming te worden en in de hitte worstelden we om aan de top te geraken.
De snelweg gaat door het Coromandel Forest Park dat ons voorziet van een prachtige achtergrond van een weelderig groen woud. We zijn boven gestopt, althans dachten we toch. We hadden nog een flink stuk te gaan. We zijn gestopt aan iets dat lijkt op een geïmproviseerde parking en dachten hier snel te lunchen, toen er opeens een man, Pete, uit het woud verscheen. Een gezellige Londenaar die al 30 jaar in Nieuw Zeeland woonde. Door de snelle, moderne wereld was hij in een diepe, donkere depressie geraakt maar kon deze verschrikkelijke periode overwinnen en was een nieuw leven begonnen in Tairua. Hoewel, zijn nieuwe leven bevatte vooral visioendromen die hem vertelde hoe hij moest leven, wat hij moest doen en schrijven. Hij leek me een typische gast die geen vlieg kwaad zou doen maar ik vermijd liever mensen die de ganse tijd bezig zijn over hun leven en hoe we allemaal zouden kunnen zonder geld en angst. Hun aanwezig zuigt al mijn energie op. Hij bood ons aan bij hem te overnachten maar ik zag het niet zitten om de hele avond over visioenen te praten. Hij zei ons ook met blote voeten te fietsen zodat de energie van de aarde vrij kon vloeien. Zijn voeling met de realiteit is ver weg als ge het mij vraagt! Heeft hij de scherpe punten op mijn pedalen nie gezien misschien? Wa voor energie ga ik krijgen met wonden aan mijn voeten? In ieder geval, het is gewoon een anekdote en als Pete dit leest, nie slecht bedoeld, maar had niet echt voeling met je.
Na deze korte ontmoeting met de Heilige Geest, zijn we vertrokken naar de andere kant van de berg and de omgeving is gewoon…..tja…. dit moet het beste zijn van de Coromandel. Het woud is gekleurd in alle soorten groen in alle richtingen en de zee aan de horizon. Een helder blauwe hemel en met een grote smile op ons gezicht dalen we af naar Tairua.
We volgen de motorcamping pijlen maar we kunnen het niet vinden. We vragen het aan een man op de straat en hij vertelt ons dat de camping gesloten is. Een nacht in Hotel Zelfverklaarde Jezus lijkt onvermijdelijk maar de vriendelijke man biedt ons zijn strandhuis aan voor vannacht! We kunnen het niet geloven. Nog geen minuut geleden hadden we geen overnachting en nu zitten we in een gigantische strandvilla. Vanessa en ik gaan met Ella wandelen in de stad om onze boodschappen voor vanavond te doen. Tairua is een klein gezellig stadje met een relaxe sfeer. De zee aan de ene kant, de stad ligt in een gigantische baai. Er is een fantastische speeltuin waar Ella de tijd van haar leven beleeft. Een bende jongens springen van de brug in de baai.
Die avond eten we in een echt huis, op het terras met een spectaculair zicht over de zee en met tranen in onze ogen. Het wordt gewoon niet beter dan dit! Vanessa, Ella en ik willen heel graag onze vrienden in Tairua bedanken voor hun gastvrijheid en vriendschap. We hopen jullie op een dag een wederdienst te mogen aanbieden in Barcelona.
We hadden de bergen van Coromandel met de Pinaccles aan de horizon tijdens de ganse rit en we vergaten gewoonweg dat we aan het fietsen waren. Eens we terug op de snelweg waren begon de weg langzaam te hellen. In het begin is het een geleidelijke klim maar al snel begon het een lastige beklimming te worden en in de hitte worstelden we om aan de top te geraken.
De snelweg gaat door het Coromandel Forest Park dat ons voorziet van een prachtige achtergrond van een weelderig groen woud. We zijn boven gestopt, althans dachten we toch. We hadden nog een flink stuk te gaan. We zijn gestopt aan iets dat lijkt op een geïmproviseerde parking en dachten hier snel te lunchen, toen er opeens een man, Pete, uit het woud verscheen. Een gezellige Londenaar die al 30 jaar in Nieuw Zeeland woonde. Door de snelle, moderne wereld was hij in een diepe, donkere depressie geraakt maar kon deze verschrikkelijke periode overwinnen en was een nieuw leven begonnen in Tairua. Hoewel, zijn nieuwe leven bevatte vooral visioendromen die hem vertelde hoe hij moest leven, wat hij moest doen en schrijven. Hij leek me een typische gast die geen vlieg kwaad zou doen maar ik vermijd liever mensen die de ganse tijd bezig zijn over hun leven en hoe we allemaal zouden kunnen zonder geld en angst. Hun aanwezig zuigt al mijn energie op. Hij bood ons aan bij hem te overnachten maar ik zag het niet zitten om de hele avond over visioenen te praten. Hij zei ons ook met blote voeten te fietsen zodat de energie van de aarde vrij kon vloeien. Zijn voeling met de realiteit is ver weg als ge het mij vraagt! Heeft hij de scherpe punten op mijn pedalen nie gezien misschien? Wa voor energie ga ik krijgen met wonden aan mijn voeten? In ieder geval, het is gewoon een anekdote en als Pete dit leest, nie slecht bedoeld, maar had niet echt voeling met je.
Na deze korte ontmoeting met de Heilige Geest, zijn we vertrokken naar de andere kant van de berg and de omgeving is gewoon…..tja…. dit moet het beste zijn van de Coromandel. Het woud is gekleurd in alle soorten groen in alle richtingen en de zee aan de horizon. Een helder blauwe hemel en met een grote smile op ons gezicht dalen we af naar Tairua.
We volgen de motorcamping pijlen maar we kunnen het niet vinden. We vragen het aan een man op de straat en hij vertelt ons dat de camping gesloten is. Een nacht in Hotel Zelfverklaarde Jezus lijkt onvermijdelijk maar de vriendelijke man biedt ons zijn strandhuis aan voor vannacht! We kunnen het niet geloven. Nog geen minuut geleden hadden we geen overnachting en nu zitten we in een gigantische strandvilla. Vanessa en ik gaan met Ella wandelen in de stad om onze boodschappen voor vanavond te doen. Tairua is een klein gezellig stadje met een relaxe sfeer. De zee aan de ene kant, de stad ligt in een gigantische baai. Er is een fantastische speeltuin waar Ella de tijd van haar leven beleeft. Een bende jongens springen van de brug in de baai.
Die avond eten we in een echt huis, op het terras met een spectaculair zicht over de zee en met tranen in onze ogen. Het wordt gewoon niet beter dan dit! Vanessa, Ella en ik willen heel graag onze vrienden in Tairua bedanken voor hun gastvrijheid en vriendschap. We hopen jullie op een dag een wederdienst te mogen aanbieden in Barcelona.
Coromandel
Goeiemorgen iedereen,
Onze excuses dat we de laatste 4 dagen geen update deden op de website.
Het gaat prima met ons en we gaan langzaam maar zeker vooruit. We hopen vanavond tijd te hebben om alle mails die we hebben ontvangen te beantwoorden en de website te updaten met het laatste nieuws en foto’s.
Coromandel is een fantastische plaats om te fietsen en na 1 dag door te brengen in onze tent in Coromandel, zijn we tot in Whitianga geraakt via 309 road, wat een magische ervaring was. Daarna verbleven we in Hahei, waarvan we denken dat het beter is daar niet te zijn na Kerstmis, maar buiten seizoen is het een buitengewone plaats.
Gisteren zijn we aangekomen in Tairuna, vandaar zullen we vertrekken richting Whangamata. We nemen onze tijd want het is hier veel te mooi om snel door te rijden.
Bedankt aan iedereen voor de aanmoedigende reacties, donaties, tips en vragen.
We zullen spoedig reageren op jullie mails.
Onze excuses voor de vertraging!
Onze excuses dat we de laatste 4 dagen geen update deden op de website.
Het gaat prima met ons en we gaan langzaam maar zeker vooruit. We hopen vanavond tijd te hebben om alle mails die we hebben ontvangen te beantwoorden en de website te updaten met het laatste nieuws en foto’s.
Coromandel is een fantastische plaats om te fietsen en na 1 dag door te brengen in onze tent in Coromandel, zijn we tot in Whitianga geraakt via 309 road, wat een magische ervaring was. Daarna verbleven we in Hahei, waarvan we denken dat het beter is daar niet te zijn na Kerstmis, maar buiten seizoen is het een buitengewone plaats.
Gisteren zijn we aangekomen in Tairuna, vandaar zullen we vertrekken richting Whangamata. We nemen onze tijd want het is hier veel te mooi om snel door te rijden.
Bedankt aan iedereen voor de aanmoedigende reacties, donaties, tips en vragen.
We zullen spoedig reageren op jullie mails.
Onze excuses voor de vertraging!
dinsdag 24 november 2009
Whitianga to Hahei
Na de 309 ervaring van gisteren dachten we vandaag nog een rit van 30-40 km langs de kust te doen, maar eens we toekwamen in Hahei! besloten we om de rest van de dag door te brengen aan het strand. Sinds we aan Coromandel Peninsula zitten vinden we het behoorlijk moeilijk om niet langer te verblijven op de plaatsen waar we doorfietsen. In Coromandel hadden we héél graag doorgereden naar Port Charles maar daarvoor zouden we nog eens 2 weken moeten fietsen.
Met de fiets onderweg is echt wel dé manier om een land te bezoeken maar soms blijven we het gevoel hebben dat we iets missen als we niet af en toe de tijd nemen om te stoppen. Maar hoe vaker we stoppen, hoe moeilijker het wordt om onze eindbestemming te halen.
In Whitianga hebben we de pasagiersferry genomen om de baai over te steken. Dat was een avontuur op zich omdat de fietsen en trolleys amper in de ferry pasten.
Na een korte beklimming kwamen we in een andere wereld. Van de groene binnenlandse bergen fietsten we nu langs enkele verbazingwekkende stranden. Een perfecte blauwe hemel, de zoete geur, die vrijkwam door de warmte van de zon, van het dennenbos waar we doorreden, een zeebriesje dat onze longen vulde met geparfumeerde lucht en de mangroven gaven een sterk kustaroma af….gewoonweg goddelijk!!
Het is een relaxte en makkelijke rit naar Hahei. Er zijn nauwelijks auto’s en terwijl we de baai uitrijden, loopt de baan door een dennenbos en open groene velden; in de verte de baai met zijn mangroven die verandert in grasland wordt een speelveld voor honderden schrale koeien. Ik zeg schraal maar deze zouden eigenlijk wel natuurlijk magere koeien kunnen zijn.
In Europa kennen we de grote ‘big mama’s’ met grote uiers en dijen als tractors,, en worden waarschijnlijk enkel gevoed met proteïne voor de spieren.
Een havik lijkt ons al kilometers te volgen en opeens, een paar 100 meters voor ons, we zagen iets dat leek op een rat of konijn dat worstelde om de straat over te steken, kroop recht om een halve meter vooruit te geraken om dan vervolgens weer neer te vallen. We dachten eerst dat het een konijn was dat was aangereden door een auto maar het was een hermelijn die een konijn meesleurde dat hij waarschijnlijk net gevangen had en hij had de grootste moeite om het naar zijn keuken te brengen. Erg ongewoon om dit soort dingen te zien op klaarlichte dag maar ik veronderstel dat de hermelijn een goeie dag had gehad.
Op de weg naar Hahei hebben de stranden maagdelijk wit zand en het zeewater is zo helder, het heeft een melkachtige groenblauwe kleur waarvan je het gevoel krijgt dat je in het paradijs bent en dat je de eerste bent die deze plaats ontdekt.
We hebben de namiddag vrij genomen en verbleven voor de rest van de dag op het strand.
Pohutukawas hangen vast aan enkele buitengewoon uitziende kliffen en het zag er als de perfecte plek uit om te lunchen. En dat was het, met een uitzicht over de eilanden aan de horizon van deze prachtige baai, maar Ella had beslist om haar voetjes vol zand in onze borden te steken. En daar eindigde onze prachtige strandlunch.
Van Hahei is er een prachtige wandeling naar Cathedral Cove, een strand waar we jammer genoeg niet naartoe konden, maar we hoorden wel dat het een fantastische plaats was.
Een onvergetelijke zonsondergang maakte ons héél erg gelukkig om hier te zijn.
Met de fiets onderweg is echt wel dé manier om een land te bezoeken maar soms blijven we het gevoel hebben dat we iets missen als we niet af en toe de tijd nemen om te stoppen. Maar hoe vaker we stoppen, hoe moeilijker het wordt om onze eindbestemming te halen.
In Whitianga hebben we de pasagiersferry genomen om de baai over te steken. Dat was een avontuur op zich omdat de fietsen en trolleys amper in de ferry pasten.
Na een korte beklimming kwamen we in een andere wereld. Van de groene binnenlandse bergen fietsten we nu langs enkele verbazingwekkende stranden. Een perfecte blauwe hemel, de zoete geur, die vrijkwam door de warmte van de zon, van het dennenbos waar we doorreden, een zeebriesje dat onze longen vulde met geparfumeerde lucht en de mangroven gaven een sterk kustaroma af….gewoonweg goddelijk!!
Het is een relaxte en makkelijke rit naar Hahei. Er zijn nauwelijks auto’s en terwijl we de baai uitrijden, loopt de baan door een dennenbos en open groene velden; in de verte de baai met zijn mangroven die verandert in grasland wordt een speelveld voor honderden schrale koeien. Ik zeg schraal maar deze zouden eigenlijk wel natuurlijk magere koeien kunnen zijn.
In Europa kennen we de grote ‘big mama’s’ met grote uiers en dijen als tractors,, en worden waarschijnlijk enkel gevoed met proteïne voor de spieren.
Een havik lijkt ons al kilometers te volgen en opeens, een paar 100 meters voor ons, we zagen iets dat leek op een rat of konijn dat worstelde om de straat over te steken, kroop recht om een halve meter vooruit te geraken om dan vervolgens weer neer te vallen. We dachten eerst dat het een konijn was dat was aangereden door een auto maar het was een hermelijn die een konijn meesleurde dat hij waarschijnlijk net gevangen had en hij had de grootste moeite om het naar zijn keuken te brengen. Erg ongewoon om dit soort dingen te zien op klaarlichte dag maar ik veronderstel dat de hermelijn een goeie dag had gehad.
Op de weg naar Hahei hebben de stranden maagdelijk wit zand en het zeewater is zo helder, het heeft een melkachtige groenblauwe kleur waarvan je het gevoel krijgt dat je in het paradijs bent en dat je de eerste bent die deze plaats ontdekt.
We hebben de namiddag vrij genomen en verbleven voor de rest van de dag op het strand.
Pohutukawas hangen vast aan enkele buitengewoon uitziende kliffen en het zag er als de perfecte plek uit om te lunchen. En dat was het, met een uitzicht over de eilanden aan de horizon van deze prachtige baai, maar Ella had beslist om haar voetjes vol zand in onze borden te steken. En daar eindigde onze prachtige strandlunch.
Van Hahei is er een prachtige wandeling naar Cathedral Cove, een strand waar we jammer genoeg niet naartoe konden, maar we hoorden wel dat het een fantastische plaats was.
Een onvergetelijke zonsondergang maakte ons héél erg gelukkig om hier te zijn.
zaterdag 21 november 2009
Beroemdheden ziiten vast in Coromandel
Goedendag,
Sinds het artikel over ons is verschenen in de New Zealand Herald zijn we beroemd geworden. We worden in de straat herkend en aangesproken, krijgen veel meer reacties via de website op onze blogs en we krijgen accommodatie aangeboden in zowat heel Nieuwe Zeeland. De donaties komen nu ook goed binnen en daar worden we alleen maar gelukkiger van.
Spijtig genoeg zitten we vanwege hege regenval vast in Coromandel. Morgen zou het beter weer worden en dan staan ons een klim van 12 kilometer te wachten. No worries!
Het is hier onvoorstelbaar mooi maar de fotos willen maar niet opladen op deze campingcomputer. Het zal voor de volgende keer zijn!
Allemaal goei.
Sinds het artikel over ons is verschenen in de New Zealand Herald zijn we beroemd geworden. We worden in de straat herkend en aangesproken, krijgen veel meer reacties via de website op onze blogs en we krijgen accommodatie aangeboden in zowat heel Nieuwe Zeeland. De donaties komen nu ook goed binnen en daar worden we alleen maar gelukkiger van.
Spijtig genoeg zitten we vanwege hege regenval vast in Coromandel. Morgen zou het beter weer worden en dan staan ons een klim van 12 kilometer te wachten. No worries!
Het is hier onvoorstelbaar mooi maar de fotos willen maar niet opladen op deze campingcomputer. Het zal voor de volgende keer zijn!
Allemaal goei.
maandag 16 november 2009
Eerste Etappe: Cape Reinga tot Auckland
Goedendag,
16 november en we zijn terug in Auckland. Twee weken hebben we door weer en wind gefietst om uiteindelijk terug naar af te geraken. Dat is niet helemaal waar want de laatste 150 km, van Hikurangi tot Auckland, hebben we met de Northland Express afgelegd, een wel erg oncomfortabele bus vol met dikke vette mensen die 5 uur lang op pralines, koeken en muffins zaten te knabbelen. Het overtollige vet hing over de armleuningen in het gangpad en blubberde mee op het ritme van de bus...eet wa minder ee seg.
We besloten onze fietsen en karretjes op de bus te laden omdat we simpelweg geen alternatieve route vonden voor de levensgevaarlijke Highway 1. Hoewel Nieuw Zeeland een onvoorstelbaar mooi land is, het is zeker geen fiestparadijs. De wegen zijn schaars en de Kiwis zijn gestoorde maniakken achter het stuur wat in vreemd contrast staat met hun anders zo lieflijk en warm karakter. Tot in Hikurangi hadden we steeds andere, minder drukke wegen gevonden maar hier hield het dus op. Spijtig maar veiligheid gaat voor.
Woonachtig te Spanje zijn we het een en ander gewoon op het gebied van hipokriete religieuse praktijken maar Nieuw Zeeland is verrassend conservatief en onaangenaam religieus. De haast verlaten wegen zijn bezaaid met borden die ons eraan herinneren dat jezus op komst is en dat god stierf voor al onze zonden. "De enige weg naar de waarheid is via Jezus, de zoon van God". Shit, en wij zijn naar de andere kant aan het fietsen dus dat wordt een leven lang in onwetendheid leven. Als religie een doctrine wordt krijg je te maken met opgelegde waarden en normen die de fanatieke volgeling tot op de letter volgt. De niet-volger wordt dan al snel niet aanvaard wegens andersdenken. Beangstigend en heel onverwacht dat in Nieuw Zeeland deze trend ook aanwezig is hoewel Zijne Alomaanwezigheid uiteraard overal is, ook waar alleen de koeien en de schapen, en af en toe de onnozele fietstoerist, de boodschap lezen.
Dat gezegd zijnde, wij hebben geen norse of onvriendelijke kiwi tegengekomen en hun gastvrijheid is geen toeristenvalkuil. Het is oprecht en overal waar we stoppen gaan de deuren open, worden de beste mosselen gekuist en de beste kleren aangetrokken om ons te ontvangen. Ze hebben ook een zin voor zwarte humor die ze met de Ieren delen. Het is hier zo ontzettend zwaar fietsen dat die gastvrijheid en humor aan het einde van de dag de pijn onmiddellijk doen vergeten.
Na twee weken fietsen hebben we ons ritme gevonden, hoewel het onmogelijk is je dag te plannen omdat alles eigenlijk afhangt van Ella. We kunnen s'morgens pas vertrekken als Ella moe is en dat is meestal rond 09.30 a 10.00. Dan hebben we normaal gezien twee tot drie uur vooraleer ze terug wakker is. Wij moeten dan wel van de tijd gebruik maken en zo ver mogelijk zien te fietsen zonder te stoppen want anders wordt ze wakker. Ella begrijpt uiteraard niks van waar het best is om te stoppen en eten, als ze honger heeft moeten we stoppen. Wij hebben dusdanig menig roadside lunch achter de rug. Er zijn dagen dat ze simpelweg niet meer in de buggy wil en dan moeten we wachten totdat ze terug moe is. Nie simpel.
Onze karretjes zijn ook belachelijk zwaar geladen maar de afstanden tussen sommige dorpen is zo groot dat we voor 3 dagen eten en drinken mee moeten nemen. Dat maakt dat Vanessa met de baby door de bergen trekt en ik met het materiaal sleur, een slordige 50 kg aan tent, eet en ander kampeergerei. Het is zwaar werk maar de beloningen zijn konstant: tropische bossen met varens van 20 meter en Kauris van 70 meter hoog; eindeloze mangroves die uitlopen in natuurlijke baaien van melkachtig groen; walvissen, dolfijnen, pinguins,...
De eerste week was eerlijk gezegd een beetje te zwaar en we hadden waarschijnlijk de hannddoek in de ring gegooid moest het zo zijn doorgegaan. De tweede week was echter een prachtige ervaring, waarschijnlijk omdat we sterker zijn en onze vracht gewoon zijn, ons ritme gevonden hebben en meer en meer vertrouwen hebben in onszelf en onze benen.
De dagen voordat we in Auckland zijn aangekomen hebben we op een camping gestaan in de Oakuna Bay, een prachtig stukje natuur waar we een Engels koppel hebben leren kennen die Nieuw Zeeland met de tandem aan het fietsen wwaren. Ella werd op slag verliefd en overspoelde Gareth met kussen, met tong en al!
Er stond ook een Nederlander die hier al 39 jaar woonde en die nodigde me uit om mee op zee te gaan vissen. Geen seconde getwijfeld en ik mee de boot op. Hij huurde boot en kapitein Justin om ons naar de beste plekjs te varen. Justin kon mij nie zien of rieken. Ik had nog nooit gevist en hij had duidelijk geen zin om alles uit te leggen aan een landrat. Dat wij Nieuw Zeeland aan het fietsen leek hem een ronduit belachelijk idee en ik moest mijn mond houden als hij uitleg aan het geven was. I don't want any trouble on the boat!...brulde hij en daarbij keek hij steeds naar mij. Ik vond het allemaal dik in orde. We vaarden een halfuur uit richting horizon en als hij zag dat ik mijn vislijn goe kon uitwerpen werd hij nog slechter gezind. Maar dan kwam het moment waarop hij zat te wachten, ik beging een fout en een enorme stormvogel zat plots aan mijn haak. You stupid boy! Enfin, we hebben dat arme beestje uiteindelijk kunnen verlossen, met dikke handschoenen aan want da is een agressief vogelke. Ik heb uiteindelijk een stuk of zes vissen gevangen en die hebben we lekker opgegeten.
Ik vond het echter zo erg dat ik die vogel aan de lijn heb gehad, wij fietsen hier om de vogels van Nieuw Zeeland te redden en ik vermoord er bijna ene. Tot overmaat van ramp had ik de dag voordien al ne zwaluw vermoord. Da beestje vlooglos tegen mijnen helm en viel naast mij op de grond. Hij zag er nog goe uit en ik wist dat zwaluwen nie van de grond af kunnen vliegen als ze jong zijn. In Spanje had ik al vaker gierzwaluwen uit het zwembad gehaald en dan in de lucht gegooid en weg waren ze. Ik nam da beestje in mijn handen en smeet hem goe hoog...en hij kwam als nen baksteen naar beneden...op slag dood...godverdomme toch!! Sorry, da was echt nie de bedoeling.
Enfin, we houden jullie op de hoogte met meer nieuws. Deze week blijven we in Auckland om een paar eilandjes te gaan bezoeken, een Forest en Bird conference bij te wonen (als die van die zwaluw horen laten ze mij nie binnen)en een interview af te leggen bij de gazet.
Allemaal goei!
16 november en we zijn terug in Auckland. Twee weken hebben we door weer en wind gefietst om uiteindelijk terug naar af te geraken. Dat is niet helemaal waar want de laatste 150 km, van Hikurangi tot Auckland, hebben we met de Northland Express afgelegd, een wel erg oncomfortabele bus vol met dikke vette mensen die 5 uur lang op pralines, koeken en muffins zaten te knabbelen. Het overtollige vet hing over de armleuningen in het gangpad en blubberde mee op het ritme van de bus...eet wa minder ee seg.
We besloten onze fietsen en karretjes op de bus te laden omdat we simpelweg geen alternatieve route vonden voor de levensgevaarlijke Highway 1. Hoewel Nieuw Zeeland een onvoorstelbaar mooi land is, het is zeker geen fiestparadijs. De wegen zijn schaars en de Kiwis zijn gestoorde maniakken achter het stuur wat in vreemd contrast staat met hun anders zo lieflijk en warm karakter. Tot in Hikurangi hadden we steeds andere, minder drukke wegen gevonden maar hier hield het dus op. Spijtig maar veiligheid gaat voor.
Woonachtig te Spanje zijn we het een en ander gewoon op het gebied van hipokriete religieuse praktijken maar Nieuw Zeeland is verrassend conservatief en onaangenaam religieus. De haast verlaten wegen zijn bezaaid met borden die ons eraan herinneren dat jezus op komst is en dat god stierf voor al onze zonden. "De enige weg naar de waarheid is via Jezus, de zoon van God". Shit, en wij zijn naar de andere kant aan het fietsen dus dat wordt een leven lang in onwetendheid leven. Als religie een doctrine wordt krijg je te maken met opgelegde waarden en normen die de fanatieke volgeling tot op de letter volgt. De niet-volger wordt dan al snel niet aanvaard wegens andersdenken. Beangstigend en heel onverwacht dat in Nieuw Zeeland deze trend ook aanwezig is hoewel Zijne Alomaanwezigheid uiteraard overal is, ook waar alleen de koeien en de schapen, en af en toe de onnozele fietstoerist, de boodschap lezen.
Dat gezegd zijnde, wij hebben geen norse of onvriendelijke kiwi tegengekomen en hun gastvrijheid is geen toeristenvalkuil. Het is oprecht en overal waar we stoppen gaan de deuren open, worden de beste mosselen gekuist en de beste kleren aangetrokken om ons te ontvangen. Ze hebben ook een zin voor zwarte humor die ze met de Ieren delen. Het is hier zo ontzettend zwaar fietsen dat die gastvrijheid en humor aan het einde van de dag de pijn onmiddellijk doen vergeten.
Na twee weken fietsen hebben we ons ritme gevonden, hoewel het onmogelijk is je dag te plannen omdat alles eigenlijk afhangt van Ella. We kunnen s'morgens pas vertrekken als Ella moe is en dat is meestal rond 09.30 a 10.00. Dan hebben we normaal gezien twee tot drie uur vooraleer ze terug wakker is. Wij moeten dan wel van de tijd gebruik maken en zo ver mogelijk zien te fietsen zonder te stoppen want anders wordt ze wakker. Ella begrijpt uiteraard niks van waar het best is om te stoppen en eten, als ze honger heeft moeten we stoppen. Wij hebben dusdanig menig roadside lunch achter de rug. Er zijn dagen dat ze simpelweg niet meer in de buggy wil en dan moeten we wachten totdat ze terug moe is. Nie simpel.
Onze karretjes zijn ook belachelijk zwaar geladen maar de afstanden tussen sommige dorpen is zo groot dat we voor 3 dagen eten en drinken mee moeten nemen. Dat maakt dat Vanessa met de baby door de bergen trekt en ik met het materiaal sleur, een slordige 50 kg aan tent, eet en ander kampeergerei. Het is zwaar werk maar de beloningen zijn konstant: tropische bossen met varens van 20 meter en Kauris van 70 meter hoog; eindeloze mangroves die uitlopen in natuurlijke baaien van melkachtig groen; walvissen, dolfijnen, pinguins,...
De eerste week was eerlijk gezegd een beetje te zwaar en we hadden waarschijnlijk de hannddoek in de ring gegooid moest het zo zijn doorgegaan. De tweede week was echter een prachtige ervaring, waarschijnlijk omdat we sterker zijn en onze vracht gewoon zijn, ons ritme gevonden hebben en meer en meer vertrouwen hebben in onszelf en onze benen.
De dagen voordat we in Auckland zijn aangekomen hebben we op een camping gestaan in de Oakuna Bay, een prachtig stukje natuur waar we een Engels koppel hebben leren kennen die Nieuw Zeeland met de tandem aan het fietsen wwaren. Ella werd op slag verliefd en overspoelde Gareth met kussen, met tong en al!
Er stond ook een Nederlander die hier al 39 jaar woonde en die nodigde me uit om mee op zee te gaan vissen. Geen seconde getwijfeld en ik mee de boot op. Hij huurde boot en kapitein Justin om ons naar de beste plekjs te varen. Justin kon mij nie zien of rieken. Ik had nog nooit gevist en hij had duidelijk geen zin om alles uit te leggen aan een landrat. Dat wij Nieuw Zeeland aan het fietsen leek hem een ronduit belachelijk idee en ik moest mijn mond houden als hij uitleg aan het geven was. I don't want any trouble on the boat!...brulde hij en daarbij keek hij steeds naar mij. Ik vond het allemaal dik in orde. We vaarden een halfuur uit richting horizon en als hij zag dat ik mijn vislijn goe kon uitwerpen werd hij nog slechter gezind. Maar dan kwam het moment waarop hij zat te wachten, ik beging een fout en een enorme stormvogel zat plots aan mijn haak. You stupid boy! Enfin, we hebben dat arme beestje uiteindelijk kunnen verlossen, met dikke handschoenen aan want da is een agressief vogelke. Ik heb uiteindelijk een stuk of zes vissen gevangen en die hebben we lekker opgegeten.
Ik vond het echter zo erg dat ik die vogel aan de lijn heb gehad, wij fietsen hier om de vogels van Nieuw Zeeland te redden en ik vermoord er bijna ene. Tot overmaat van ramp had ik de dag voordien al ne zwaluw vermoord. Da beestje vlooglos tegen mijnen helm en viel naast mij op de grond. Hij zag er nog goe uit en ik wist dat zwaluwen nie van de grond af kunnen vliegen als ze jong zijn. In Spanje had ik al vaker gierzwaluwen uit het zwembad gehaald en dan in de lucht gegooid en weg waren ze. Ik nam da beestje in mijn handen en smeet hem goe hoog...en hij kwam als nen baksteen naar beneden...op slag dood...godverdomme toch!! Sorry, da was echt nie de bedoeling.
Enfin, we houden jullie op de hoogte met meer nieuws. Deze week blijven we in Auckland om een paar eilandjes te gaan bezoeken, een Forest en Bird conference bij te wonen (als die van die zwaluw horen laten ze mij nie binnen)en een interview af te leggen bij de gazet.
Allemaal goei!
woensdag 11 november 2009
Fietsen in Nieuw Zeeland
We zijn nu in onze tweede week fietsen door Nieuw Zeeland en door tijds - en internetgebrek moeten we ons verontschuldigen voor het feit dat we nog geen nieuwe blogs hebben geschreven in het nederlands.
De blogs in het engels zullen dra vertaald worden en dan kunnen jullie ook onze avonturen lezen van dag tot dag. De blogs worden eerst allemaal in het engels geschreven omdat we voor Forest en Bird schrijven en rijden.
Een korte versie van wat we totnogtoe hebben meegemaakt krijgt u echter nu al exlusief aangeboden.
1 November zou de dag zijn waarop we gingen vertrekken vanuit Cape Reinga maar dat is een beetje misgelopen en we hebben spijtig genoeg moeten valsspelen. Een veel te late aankomst en de erbarmelijke staat van het wegdek van de eerste 20 kilometer verplichtten ons om vanuit Waitiki Landing te vertrekken, en wel op 2 November. Het uiterste Noorden van Nieuw Zeeland is een desolaat met een bikkelhard klimaat. Van Cape Reinga tot Pukenui, een slordige 80 kilometer, kom je geen dorp tegen hoewel er op de kaart staan. Die plaatsnamen verwijzen naar een boerderij, oude kerk of een benzinestation met een camping en wij hebben vaak helemaal niks gevonden. De koeien hebben hier schrik als je voorbijfietst. Kilometers lang niks dan duinen, weiland, bossen, moerassen en zee-inhammen die diep het land binnendringen. De wind blaast ons onherbarmelijk van de weg en veroorzaakt horizontale regen, een fenomeen dat ik enkel in Schotland waande. Het is een ruig en verlaten gebied met maar een handvol Maoris die zo arm zijn als t´straat. Ze wonen veelal in verrotte caravans maar ze zijn enorm vriendelijk en openhartig. Een stukje ongerepte natuur waar geen frigoboxtoerist iets verloren heeft. Wij eerlijk gezegd ook nie, het is hier verdomme zwaar fietsen.
Het eerste dorp dat we tegenkomen, Pukenui, bestaat uit een vervallen supermarkt, een liquorstore, een camping en een vissershaventje met welgeteld één pier. Meer hebben we niet nodig en de Nieuw Zeelanders zorgen ervoor dat we ons thuis voelen. Fietstoeristen hadden ze hier al wel vaker gezien maar als ze Ella in de buggy zien worden we prompt aangesproken door jong en oud.
De volgende dag besluiten we wat minder kilometers te doen want we hebben door dat onze lading en medepassagier heel zwaar doorwegen. De heuvels zijn hier behoorlijk pittig en onze poep doet nu al pijn. Meer gewicht, meer over en weer geschuif over het zadel, meer wrijving, meer pijn, enfin, ik rij precies op rijst met hete curry.
Dag 2 rijden we tot in Awanui en hier is echt niks te zien. S´avonds als we in onze tent liggen horen we in de verte Maori´s de Haka oefenen en dan weet je onmiddellijk da je nie op de scoutswei van de Kruisschanslei staat.
De derde dag gaat het tot Hihi Beach en die tocht staat op mijn hersenen getatoeerd. 35 kilometer bloed, zweet en tranen. De benen willen niet en ik voel me als een camion zonder wielen. Ik moet er wel bijvertellen dat het landschap hier prachtig is. Tropische stranden en groene huevels, het lijkt wel "Ireland gone Carribean". Twee kilometer van het dorpje Hihi waar zich onze camping bevindt heeft Ella er genoeg van en weigert in de buggy te zitten, nik aan te doen. Daar stonden we dan, vlakbij en we konden geen kant op. Uiteindelijk heeft Vanessa onze dochter in haar armen genomen en tot de camping gedragen en ik heb beide fietsen tot de camping geduwd. Fysiek kapot maar de truc is natuurlijk aan leuke dingen te blijven denken, alle negatieve gedachten te bannen. Friet met mosselen en ne Jupiler, Filip Dewinter honinggestroopt op ne mierenhoop, een wereld zonder god, gratis openbare toiletten,...de typische en simpele dingen in´t leven.
De inspanning loont de moeite want de camping en de baai zijn onbeschrijfelijk mooi.
Wordt vervolgd (het is laat)
De blogs in het engels zullen dra vertaald worden en dan kunnen jullie ook onze avonturen lezen van dag tot dag. De blogs worden eerst allemaal in het engels geschreven omdat we voor Forest en Bird schrijven en rijden.
Een korte versie van wat we totnogtoe hebben meegemaakt krijgt u echter nu al exlusief aangeboden.
1 November zou de dag zijn waarop we gingen vertrekken vanuit Cape Reinga maar dat is een beetje misgelopen en we hebben spijtig genoeg moeten valsspelen. Een veel te late aankomst en de erbarmelijke staat van het wegdek van de eerste 20 kilometer verplichtten ons om vanuit Waitiki Landing te vertrekken, en wel op 2 November. Het uiterste Noorden van Nieuw Zeeland is een desolaat met een bikkelhard klimaat. Van Cape Reinga tot Pukenui, een slordige 80 kilometer, kom je geen dorp tegen hoewel er op de kaart staan. Die plaatsnamen verwijzen naar een boerderij, oude kerk of een benzinestation met een camping en wij hebben vaak helemaal niks gevonden. De koeien hebben hier schrik als je voorbijfietst. Kilometers lang niks dan duinen, weiland, bossen, moerassen en zee-inhammen die diep het land binnendringen. De wind blaast ons onherbarmelijk van de weg en veroorzaakt horizontale regen, een fenomeen dat ik enkel in Schotland waande. Het is een ruig en verlaten gebied met maar een handvol Maoris die zo arm zijn als t´straat. Ze wonen veelal in verrotte caravans maar ze zijn enorm vriendelijk en openhartig. Een stukje ongerepte natuur waar geen frigoboxtoerist iets verloren heeft. Wij eerlijk gezegd ook nie, het is hier verdomme zwaar fietsen.
Het eerste dorp dat we tegenkomen, Pukenui, bestaat uit een vervallen supermarkt, een liquorstore, een camping en een vissershaventje met welgeteld één pier. Meer hebben we niet nodig en de Nieuw Zeelanders zorgen ervoor dat we ons thuis voelen. Fietstoeristen hadden ze hier al wel vaker gezien maar als ze Ella in de buggy zien worden we prompt aangesproken door jong en oud.
De volgende dag besluiten we wat minder kilometers te doen want we hebben door dat onze lading en medepassagier heel zwaar doorwegen. De heuvels zijn hier behoorlijk pittig en onze poep doet nu al pijn. Meer gewicht, meer over en weer geschuif over het zadel, meer wrijving, meer pijn, enfin, ik rij precies op rijst met hete curry.
Dag 2 rijden we tot in Awanui en hier is echt niks te zien. S´avonds als we in onze tent liggen horen we in de verte Maori´s de Haka oefenen en dan weet je onmiddellijk da je nie op de scoutswei van de Kruisschanslei staat.
De derde dag gaat het tot Hihi Beach en die tocht staat op mijn hersenen getatoeerd. 35 kilometer bloed, zweet en tranen. De benen willen niet en ik voel me als een camion zonder wielen. Ik moet er wel bijvertellen dat het landschap hier prachtig is. Tropische stranden en groene huevels, het lijkt wel "Ireland gone Carribean". Twee kilometer van het dorpje Hihi waar zich onze camping bevindt heeft Ella er genoeg van en weigert in de buggy te zitten, nik aan te doen. Daar stonden we dan, vlakbij en we konden geen kant op. Uiteindelijk heeft Vanessa onze dochter in haar armen genomen en tot de camping gedragen en ik heb beide fietsen tot de camping geduwd. Fysiek kapot maar de truc is natuurlijk aan leuke dingen te blijven denken, alle negatieve gedachten te bannen. Friet met mosselen en ne Jupiler, Filip Dewinter honinggestroopt op ne mierenhoop, een wereld zonder god, gratis openbare toiletten,...de typische en simpele dingen in´t leven.
De inspanning loont de moeite want de camping en de baai zijn onbeschrijfelijk mooi.
Wordt vervolgd (het is laat)
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
