Okaiura to Okoirore

De steeds weerkerende elementen zoals wind en regen, de smalle, drukke wegen en grote vrachtwagens zijn een nachtmerrie voor fietsers……

Vandaag was onze nachtmerrie compleet door de grote vrachtwagens die ons letterlijk van de baan reden en de regen die ons tot volledig doorweekte en verzopen kippen maakte….
In het begin leek het nog niet zo erg maar als de motregen verandert in zware regen en we voorbij Matamata rijden ziet de lucht er zo bedreigend uit dat we alle hoop om vandaag nog droog te blijven moeten laten varen. Ons hoofddoel is nu

om zo snel mogelijk Okoroire proberen te bereiken.

Gelukkig zijn de plattelandswegen in deze regio heel vlak en kunnen we snel fietsen, alleen moesten we nog zo’n 15 km via de snelweg rijden en dat is verschrikkelijk. Tot twee keer toe word ik bijna van de weg geblazen door zware vrachtwagens en dat is heel beangstigend. Sommige vrachtwagenchauffeurs beseffen echt niet dat, als ze ons van zo dichtbij passeren aan 100km/u. dat alleen al door de enorme luchtverplaatsing die deze monsters veroorzaken ze ons van de weg kunnen blazen.

Opnieuw proberen we om zoveel mogelijk zijwegen te nemen maar het regent zo hard dat we amper nog iets kunnen zien. We blijken dan ook nog een beetje verdwaald te zijn en vragen aan een boer of hij hier in de buurt een camping weet. Blijkt dat we er vlak voor staan, maar door de regen kunnen we ze niet zien. Er is hier echter ook een hotel, dus besluiten we om een hotelkamer te nemen zodat we onze spullen kunnen laten drogen. Er staat hier zo’n klein verwarmingkske dat na een tijdje naar verbrand haar begint te ruiken maar onze kledij krijgen we wel droog.

Het hotel zou echt de set van Fawlty Towers kunnen zijn, retro stijl die in de jaren ‘70 wel hip moet geweest zijn en de eigenaar/boer/jager is echt een man met een karakter, dat geschikt is om miljoenen verhalen over te vertellen. Vanessa en ik hebben daar 2 gigantische hamburgers gegeten en een paar biertjes gedronken om het slechte weer en de gevaren van het verkeer van vandaag te vergeten. Ella houdt van het leven in het hotel. Ze loopt voortdurend door de bar, de foyer en het restaurant en er zijn zoveel nieuwe dingen voor haar om te ontdekken zoals; de bar met al die flessen, de biljarttafel, het rendier en het hoofd van de wilde beer aan de muur, de landschapschilderijen,….

Vanessa maakt zich niet zoveel zorgen over het rijden op de weg, maar ik wel. Ik heb er echt moeite mee om de weg op te gaan zonder te denken aan alle verkeer en hoe onveilig het wel niet is. Morgen moeten we 40 km de snelweg op en ik kijk er niet naar uit.