Hahei to Tairua

Fietsen van Hahei naar Tairua via de Link Road en Hot Water Beach Road om daarna weer terug te kome op snelweg 25 is ongelooflijk! Er is een grote heuvel te beklimmen alvorens je Tairua binnenkomt maar de omgeving daarvoor is gewoonweg prachtig!

We hadden de bergen van Coromandel met de Pinaccles aan de horizon tijdens de ganse rit en we vergaten gewoonweg dat we aan het fietsen waren. Eens we terug op de snelweg waren begon de weg langzaam te hellen. In het begin is het een geleidelijke klim maar al snel begon het een lastige beklimming te worden en in de hitte worstelden we om aan de top te geraken.

De snelweg gaat door het Coromandel Forest Park dat ons voorziet van een prachtige achtergrond van een weelderig groen woud. We zijn boven gestopt, althans dachten we toch. We hadden nog een flink stuk te gaan. We zijn gestopt aan iets dat lijkt op een geïmproviseerde parking en dachten hier snel te lunchen, toen er opeens een man, Pete, uit het woud verscheen. Een gezellige Londenaar die al 30 jaar in Nieuw Zeeland woonde. Door de snelle, moderne wereld was hij in een diepe, donkere depressie geraakt maar kon deze verschrikkelijke periode overwinnen en was een nieuw leven begonnen in Tairua. Hoewel, zijn nieuwe leven bevatte vooral visioendromen die hem vertelde hoe hij moest leven, wat hij moest doen en schrijven. Hij leek me een typische gast die geen vlieg kwaad zou doen maar ik vermijd liever mensen die de ganse tijd bezig zijn over hun leven en hoe we allemaal zouden kunnen zonder geld en angst. Hun aanwezig zuigt al mijn energie op. Hij bood ons aan bij hem te overnachten maar ik zag het niet zitten om de hele avond over visioenen te praten. Hij zei ons ook met blote voeten te fietsen zodat de energie van de aarde vrij kon vloeien. Zijn voeling met de realiteit is ver weg als ge het mij vraagt! Heeft hij de scherpe punten op mijn pedalen nie gezien misschien? Wa voor energie ga ik krijgen met wonden aan mijn voeten? In ieder geval, het is gewoon een anekdote en als Pete dit leest, nie slecht bedoeld, maar had niet echt voeling met je.

Na deze korte ontmoeting met de Heilige Geest, zijn we vertrokken naar de andere kant van de berg and de omgeving is gewoon…..tja…. dit moet het beste zijn van de Coromandel. Het woud is gekleurd in alle soorten groen in alle richtingen en de zee aan de horizon. Een helder blauwe hemel en met een grote smile op ons gezicht dalen we af naar Tairua.

We volgen de motorcamping pijlen maar we kunnen het niet vinden. We vragen het aan een man op de straat en hij vertelt ons dat de camping gesloten is. Een nacht in Hotel Zelfverklaarde Jezus lijkt onvermijdelijk maar de vriendelijke man biedt ons zijn strandhuis aan voor vannacht! We kunnen het niet geloven. Nog geen minuut geleden hadden we geen overnachting en nu zitten we in een gigantische strandvilla. Vanessa en ik gaan met Ella wandelen in de stad om onze boodschappen voor vanavond te doen. Tairua is een klein gezellig stadje met een relaxe sfeer. De zee aan de ene kant, de stad ligt in een gigantische baai. Er is een fantastische speeltuin waar Ella de tijd van haar leven beleeft. Een bende jongens springen van de brug in de baai.

Die avond eten we in een echt huis, op het terras met een spectaculair zicht over de zee en met tranen in onze ogen. Het wordt gewoon niet beter dan dit! Vanessa, Ella en ik willen heel graag onze vrienden in Tairua bedanken voor hun gastvrijheid en vriendschap. We hopen jullie op een dag een wederdienst te mogen aanbieden in Barcelona.