Whitianga to Hahei

Na de 309 ervaring van gisteren dachten we vandaag nog een rit van 30-40 km langs de kust te doen, maar eens we toekwamen in Hahei! besloten we om de rest van de dag door te brengen aan het strand. Sinds we aan Coromandel Peninsula zitten vinden we het behoorlijk moeilijk om niet langer te verblijven op de plaatsen waar we doorfietsen. In Coromandel hadden we héél graag doorgereden naar Port Charles maar daarvoor zouden we nog eens 2 weken moeten fietsen.

Met de fiets onderweg is echt wel dé manier om een land te bezoeken maar soms blijven we het gevoel hebben dat we iets missen als we niet af en toe de tijd nemen om te stoppen. Maar hoe vaker we stoppen, hoe moeilijker het wordt om onze eindbestemming te halen.

In Whitianga hebben we de pasagiersferry genomen om de baai over te steken. Dat was een avontuur op zich omdat de fietsen en trolleys amper in de ferry pasten.

Na een korte beklimming kwamen we in een andere wereld. Van de groene binnenlandse bergen fietsten we nu langs enkele verbazingwekkende stranden. Een perfecte blauwe hemel, de zoete geur, die vrijkwam door de warmte van de zon, van het dennenbos waar we doorreden, een zeebriesje dat onze longen vulde met geparfumeerde lucht en de mangroven gaven een sterk kustaroma af….gewoonweg goddelijk!!

Het is een relaxte en makkelijke rit naar Hahei. Er zijn nauwelijks auto’s en terwijl we de baai uitrijden, loopt de baan door een dennenbos en open groene velden; in de verte de baai met zijn mangroven die verandert in grasland wordt een speelveld voor honderden schrale koeien. Ik zeg schraal maar deze zouden eigenlijk wel natuurlijk magere koeien kunnen zijn.

In Europa kennen we de grote ‘big mama’s’ met grote uiers en dijen als tractors,, en worden waarschijnlijk enkel gevoed met proteïne voor de spieren.

Een havik lijkt ons al kilometers te volgen en opeens, een paar 100 meters voor ons, we zagen iets dat leek op een rat of konijn dat worstelde om de straat over te steken, kroop recht om een halve meter vooruit te geraken om dan vervolgens weer neer te vallen. We dachten eerst dat het een konijn was dat was aangereden door een auto maar het was een hermelijn die een konijn meesleurde dat hij waarschijnlijk net gevangen had en hij had de grootste moeite om het naar zijn keuken te brengen. Erg ongewoon om dit soort dingen te zien op klaarlichte dag maar ik veronderstel dat de hermelijn een goeie dag had gehad.

Op de weg naar Hahei hebben de stranden maagdelijk wit zand en het zeewater is zo helder, het heeft een melkachtige groenblauwe kleur waarvan je het gevoel krijgt dat je in het paradijs bent en dat je de eerste bent die deze plaats ontdekt.

We hebben de namiddag vrij genomen en verbleven voor de rest van de dag op het strand.

Pohutukawas hangen vast aan enkele buitengewoon uitziende kliffen en het zag er als de perfecte plek uit om te lunchen. En dat was het, met een uitzicht over de eilanden aan de horizon van deze prachtige baai, maar Ella had beslist om haar voetjes vol zand in onze borden te steken. En daar eindigde onze prachtige strandlunch.

Van Hahei is er een prachtige wandeling naar Cathedral Cove, een strand waar we jammer genoeg niet naartoe konden, maar we hoorden wel dat het een fantastische plaats was.

Een onvergetelijke zonsondergang maakte ons héél erg gelukkig om hier te zijn.