Eerste Etappe: Cape Reinga tot Auckland

Goedendag,

16 november en we zijn terug in Auckland. Twee weken hebben we door weer en wind gefietst om uiteindelijk terug naar af te geraken. Dat is niet helemaal waar want de laatste 150 km, van Hikurangi tot Auckland, hebben we met de Northland Express afgelegd, een wel erg oncomfortabele bus vol met dikke vette mensen die 5 uur lang op pralines, koeken en muffins zaten te knabbelen. Het overtollige vet hing over de armleuningen in het gangpad en blubberde mee op het ritme van de bus...eet wa minder ee seg.

We besloten onze fietsen en karretjes op de bus te laden omdat we simpelweg geen alternatieve route vonden voor de levensgevaarlijke Highway 1. Hoewel Nieuw Zeeland een onvoorstelbaar mooi land is, het is zeker geen fiestparadijs. De wegen zijn schaars en de Kiwis zijn gestoorde maniakken achter het stuur wat in vreemd contrast staat met hun anders zo lieflijk en warm karakter. Tot in Hikurangi hadden we steeds andere, minder drukke wegen gevonden maar hier hield het dus op. Spijtig maar veiligheid gaat voor.

Woonachtig te Spanje zijn we het een en ander gewoon op het gebied van hipokriete religieuse praktijken maar Nieuw Zeeland is verrassend conservatief en onaangenaam religieus. De haast verlaten wegen zijn bezaaid met borden die ons eraan herinneren dat jezus op komst is en dat god stierf voor al onze zonden. "De enige weg naar de waarheid is via Jezus, de zoon van God". Shit, en wij zijn naar de andere kant aan het fietsen dus dat wordt een leven lang in onwetendheid leven. Als religie een doctrine wordt krijg je te maken met opgelegde waarden en normen die de fanatieke volgeling tot op de letter volgt. De niet-volger wordt dan al snel niet aanvaard wegens andersdenken. Beangstigend en heel onverwacht dat in Nieuw Zeeland deze trend ook aanwezig is hoewel Zijne Alomaanwezigheid uiteraard overal is, ook waar alleen de koeien en de schapen, en af en toe de onnozele fietstoerist, de boodschap lezen.




Dat gezegd zijnde, wij hebben geen norse of onvriendelijke kiwi tegengekomen en hun gastvrijheid is geen toeristenvalkuil. Het is oprecht en overal waar we stoppen gaan de deuren open, worden de beste mosselen gekuist en de beste kleren aangetrokken om ons te ontvangen. Ze hebben ook een zin voor zwarte humor die ze met de Ieren delen. Het is hier zo ontzettend zwaar fietsen dat die gastvrijheid en humor aan het einde van de dag de pijn onmiddellijk doen vergeten.

Na twee weken fietsen hebben we ons ritme gevonden, hoewel het onmogelijk is je dag te plannen omdat alles eigenlijk afhangt van Ella. We kunnen s'morgens pas vertrekken als Ella moe is en dat is meestal rond 09.30 a 10.00. Dan hebben we normaal gezien twee tot drie uur vooraleer ze terug wakker is. Wij moeten dan wel van de tijd gebruik maken en zo ver mogelijk zien te fietsen zonder te stoppen want anders wordt ze wakker. Ella begrijpt uiteraard niks van waar het best is om te stoppen en eten, als ze honger heeft moeten we stoppen. Wij hebben dusdanig menig roadside lunch achter de rug. Er zijn dagen dat ze simpelweg niet meer in de buggy wil en dan moeten we wachten totdat ze terug moe is. Nie simpel.

Onze karretjes zijn ook belachelijk zwaar geladen maar de afstanden tussen sommige dorpen is zo groot dat we voor 3 dagen eten en drinken mee moeten nemen. Dat maakt dat Vanessa met de baby door de bergen trekt en ik met het materiaal sleur, een slordige 50 kg aan tent, eet en ander kampeergerei. Het is zwaar werk maar de beloningen zijn konstant: tropische bossen met varens van 20 meter en Kauris van 70 meter hoog; eindeloze mangroves die uitlopen in natuurlijke baaien van melkachtig groen; walvissen, dolfijnen, pinguins,...



De eerste week was eerlijk gezegd een beetje te zwaar en we hadden waarschijnlijk de hannddoek in de ring gegooid moest het zo zijn doorgegaan. De tweede week was echter een prachtige ervaring, waarschijnlijk omdat we sterker zijn en onze vracht gewoon zijn, ons ritme gevonden hebben en meer en meer vertrouwen hebben in onszelf en onze benen.

De dagen voordat we in Auckland zijn aangekomen hebben we op een camping gestaan in de Oakuna Bay, een prachtig stukje natuur waar we een Engels koppel hebben leren kennen die Nieuw Zeeland met de tandem aan het fietsen wwaren. Ella werd op slag verliefd en overspoelde Gareth met kussen, met tong en al!

Er stond ook een Nederlander die hier al 39 jaar woonde en die nodigde me uit om mee op zee te gaan vissen. Geen seconde getwijfeld en ik mee de boot op. Hij huurde boot en kapitein Justin om ons naar de beste plekjs te varen. Justin kon mij nie zien of rieken. Ik had nog nooit gevist en hij had duidelijk geen zin om alles uit te leggen aan een landrat. Dat wij Nieuw Zeeland aan het fietsen leek hem een ronduit belachelijk idee en ik moest mijn mond houden als hij uitleg aan het geven was. I don't want any trouble on the boat!...brulde hij en daarbij keek hij steeds naar mij. Ik vond het allemaal dik in orde. We vaarden een halfuur uit richting horizon en als hij zag dat ik mijn vislijn goe kon uitwerpen werd hij nog slechter gezind. Maar dan kwam het moment waarop hij zat te wachten, ik beging een fout en een enorme stormvogel zat plots aan mijn haak. You stupid boy! Enfin, we hebben dat arme beestje uiteindelijk kunnen verlossen, met dikke handschoenen aan want da is een agressief vogelke. Ik heb uiteindelijk een stuk of zes vissen gevangen en die hebben we lekker opgegeten.

Ik vond het echter zo erg dat ik die vogel aan de lijn heb gehad, wij fietsen hier om de vogels van Nieuw Zeeland te redden en ik vermoord er bijna ene. Tot overmaat van ramp had ik de dag voordien al ne zwaluw vermoord. Da beestje vlooglos tegen mijnen helm en viel naast mij op de grond. Hij zag er nog goe uit en ik wist dat zwaluwen nie van de grond af kunnen vliegen als ze jong zijn. In Spanje had ik al vaker gierzwaluwen uit het zwembad gehaald en dan in de lucht gegooid en weg waren ze. Ik nam da beestje in mijn handen en smeet hem goe hoog...en hij kwam als nen baksteen naar beneden...op slag dood...godverdomme toch!! Sorry, da was echt nie de bedoeling.

Enfin, we houden jullie op de hoogte met meer nieuws. Deze week blijven we in Auckland om een paar eilandjes te gaan bezoeken, een Forest en Bird conference bij te wonen (als die van die zwaluw horen laten ze mij nie binnen)en een interview af te leggen bij de gazet.
Allemaal goei!