Fietsen in Nieuw Zeeland

We zijn nu in onze tweede week fietsen door Nieuw Zeeland en door tijds - en internetgebrek moeten we ons verontschuldigen voor het feit dat we nog geen nieuwe blogs hebben geschreven in het nederlands.

De blogs in het engels zullen dra vertaald worden en dan kunnen jullie ook onze avonturen lezen van dag tot dag. De blogs worden eerst allemaal in het engels geschreven omdat we voor Forest en Bird schrijven en rijden.

Een korte versie van wat we totnogtoe hebben meegemaakt krijgt u echter nu al exlusief aangeboden.

1 November zou de dag zijn waarop we gingen vertrekken vanuit Cape Reinga maar dat is een beetje misgelopen en we hebben spijtig genoeg moeten valsspelen. Een veel te late aankomst en de erbarmelijke staat van het wegdek van de eerste 20 kilometer verplichtten ons om vanuit Waitiki Landing te vertrekken, en wel op 2 November. Het uiterste Noorden van Nieuw Zeeland is een desolaat met een bikkelhard klimaat. Van Cape Reinga tot Pukenui, een slordige 80 kilometer, kom je geen dorp tegen hoewel er op de kaart staan. Die plaatsnamen verwijzen naar een boerderij, oude kerk of een benzinestation met een camping en wij hebben vaak helemaal niks gevonden. De koeien hebben hier schrik als je voorbijfietst. Kilometers lang niks dan duinen, weiland, bossen, moerassen en zee-inhammen die diep het land binnendringen. De wind blaast ons onherbarmelijk van de weg en veroorzaakt horizontale regen, een fenomeen dat ik enkel in Schotland waande. Het is een ruig en verlaten gebied met maar een handvol Maoris die zo arm zijn als t´straat. Ze wonen veelal in verrotte caravans maar ze zijn enorm vriendelijk en openhartig. Een stukje ongerepte natuur waar geen frigoboxtoerist iets verloren heeft. Wij eerlijk gezegd ook nie, het is hier verdomme zwaar fietsen.

Het eerste dorp dat we tegenkomen, Pukenui, bestaat uit een vervallen supermarkt, een liquorstore, een camping en een vissershaventje met welgeteld één pier. Meer hebben we niet nodig en de Nieuw Zeelanders zorgen ervoor dat we ons thuis voelen. Fietstoeristen hadden ze hier al wel vaker gezien maar als ze Ella in de buggy zien worden we prompt aangesproken door jong en oud.

De volgende dag besluiten we wat minder kilometers te doen want we hebben door dat onze lading en medepassagier heel zwaar doorwegen. De heuvels zijn hier behoorlijk pittig en onze poep doet nu al pijn. Meer gewicht, meer over en weer geschuif over het zadel, meer wrijving, meer pijn, enfin, ik rij precies op rijst met hete curry.

Dag 2 rijden we tot in Awanui en hier is echt niks te zien. S´avonds als we in onze tent liggen horen we in de verte Maori´s de Haka oefenen en dan weet je onmiddellijk da je nie op de scoutswei van de Kruisschanslei staat.

De derde dag gaat het tot Hihi Beach en die tocht staat op mijn hersenen getatoeerd. 35 kilometer bloed, zweet en tranen. De benen willen niet en ik voel me als een camion zonder wielen. Ik moet er wel bijvertellen dat het landschap hier prachtig is. Tropische stranden en groene huevels, het lijkt wel "Ireland gone Carribean". Twee kilometer van het dorpje Hihi waar zich onze camping bevindt heeft Ella er genoeg van en weigert in de buggy te zitten, nik aan te doen. Daar stonden we dan, vlakbij en we konden geen kant op. Uiteindelijk heeft Vanessa onze dochter in haar armen genomen en tot de camping gedragen en ik heb beide fietsen tot de camping geduwd. Fysiek kapot maar de truc is natuurlijk aan leuke dingen te blijven denken, alle negatieve gedachten te bannen. Friet met mosselen en ne Jupiler, Filip Dewinter honinggestroopt op ne mierenhoop, een wereld zonder god, gratis openbare toiletten,...de typische en simpele dingen in´t leven.
De inspanning loont de moeite want de camping en de baai zijn onbeschrijfelijk mooi.

Wordt vervolgd (het is laat)